Lolita

Waar mensen al niet hun geld mee verdienen. Met de gekste dingen, het is maar net hoe je het brengt …

Ik heb inmiddels geleerd dat je echt niet “de beste” hoeft te zijn om succesvol te zijn. Je moet jezelf gewoon ontzettend goed kunnen verkopen, of het iemand anders laten doen. Een goed verhaal is het halve werk.

Marketing … ik ben er geen ster in en heb niet de illusie dat ik ga schitteren aan het firmament. Laat mij maar gewoon fotograferen. Ik schitter het liefst achter de schermen.  Mijn iMac scherm wel te verstaan. De meeste fotografen die ik ken, gebruiken Photoshop en/of Lightroom voor het bewerken van hun clicks, maar ik heb sinds kort een ander fotomaatje, Pixelmator; speciaal voor iMac gebruikers. Het klikt tussen mij en mijn pixelvriend. Eén klik en de kleur is gelijk warmer.

Mijn (foto) publicaties op de locale Hawkes Bay Photography site leverde ongeveer een half jaar geleden een persoonlijk bericht op van een kunstenares. Zij nodigde mij uit onderdeel te worden van een groepje artistiekelingen die eens in de zoveel tijd gezamenlijk een tentoonstelling organiseren. Ik was verrast en vereerd. Het werkte natuurlijk mee dat ik de eerste keer dat ik mee deed direct drie van mijn macro-werken verkocht.

De tweede expositie was een compleet fiasco. De opkomst zou groot zijn, maar zonder reclame komt er natuurlijk geen kip. Het was één grote miscommunicatie en een teleurstellend geheel, want er gaat al met al toch een hoop tijd en geld in zitten.

Onlangs werd ik uitgenodigd voor een andersoortig evenement: the Art and Craft show. Ik weet eigenlijk van te voren al dat ik niet mee moet doen, het is een soort huishoudbeurs. Toch zeg ik in eerste instantie ja, omdat ik niet graag teleur stel. Maar een dag later bedenk ik me en zeg toch nee. Een medefotograaf is zó teleurgesteld dat ik niet mee doe dat ik me over laat halen om één dag (van de twee dagen) mee te doen.

Dochterlief wil de rol van verkoopster wel op zich nemen, zegt ze. Maar niets is minder waar! Ze drukt mij steeds uit mijn comfort zone richting allerlei mensen die belangstelling tonen voor mijn foto’s. Ik krijg het benauwd, krijg tegelijkertijd veel complimenten, maar het leidt niet tot sales. Het is gewoon niet de juiste setting. Mijns inziens worden er veelal gebruiksprodukten verkocht. De kunststalletjes doen het niet erg goed.

Tegenover mij staat een jonge dame met een stal die vilten feetjes, zogenaamde Felt Fairies verkoopt. Popjes zonder gezicht! Ik sta met open mond te kijken en zij staat lustig te kauwen; op een wortel met hummus. Een typisch macrobiotisch geitenwollen sokken geval.

Dochterlief, de fotograaf met wie ik een stal deel en ikzelf, vinden de feetjes er behoorlijk creepy uit zien, hetgeen wordt versterkt door de voodoo achtige manier waarop het vilt door haar met naalden wordt bewerkt. Niemand durft te vragen waarom de hoofdjes  kaal zijn …

Aan het eind van de dag, net voor we weg gaan, heeft dochterlief moed verzameld en gaat het vragen.

Mijn dochter draait niet om de hete brei, of in dit geval de kale poppengezichtjes heen en valt meteen met de deur in huis: ‘Waarom hebben jouw popjes geen gezicht?’

Nu heeft ze de poppen aan het dansen! Een volledig antroposofisch verantwoord verhaal van de wortelknagende dame volgt:

‘Weet je nog dat je vroeger met een popje speelde? Dat had altijd een lachend gezicht. Maar was je altijd vrolijk? Nee toch? Mijn fairies hebben geen gezicht omdat ze de emotie van degene die met ze speelt moeten weerspiegelen.’

Ik vraag me af wie er met een chagrijnig, boos, vervelend of verdrietig popje wil spelen …

Ze heeft zeggen en schrijven geloof ik één popje verkocht. Of misschien stiekem toch twee, toen ik even uit beeld was om een kopje koffie te scoren.

Had mij ze maar laten verkopen, ik had er een grote glimlach op getekend en ze allemaal LOL(ita) genoemd.

5 thoughts on “Lolita

  1. De wortelknagende mevrouw doet me denken aan iemand die ik ooit in de trein zag zitten kauwen op een donkerbruin notenbrood met een heleboel groenvoer er tussen. Heel gezond misschien, maar ze zag er bleek en ongelukkig uit. Mijn vrouw is gewichtsconsulente en we proberen ook gezond te eten (en te leven), maar één ding verliezen we nooit uit het oog: het moet ook leuk en lekker zijn en humor is ook een heel erg belangrijk onderdeel voor de gezondheid.
    Grappig dat je met een iMac werkt (ik ook). Het programma Pixelmator ken ik niet, ga ik eens opzoeken.

    Liked by 1 person

    1. Ja zo staan wij er ook in hoor! We proberen zo gezond mogelijk te eten, weinig vlees. Wel een wijntje hoor! Ik ben erg blij met pixelmator, zeker aan te raden. Het kan niet alles wat photoshop kan, maar je zit niet aan een contract vast. Pixelmator betaal je eenmalig 😊

      Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s