De schapenfluisteraar

Nieuw Zeeland barst van de schapen, we hebben er maar liefst vierendertig miljoen. Misschien eentje meer of minder …

Het is een prachtig gezicht, zo’n hele drom met schapen op de weg. Dom schaap, zeggen mensen weleens, maar ik weet inmiddels dat deze kudde beestjes ècht niet dom zijn. Ze vertonen alleen dom gedrag als ze bang zijn en dat zijn ze nogal snel. Het is gewoon een schichtig soort.

In principe zijn het heel intelligente beesten met een geheugen als een olifant. Net als ik eigenlijk :-). Ze kunnen zich een eenmaal bewandelde weg maanden later nog herinneren. Daar ben ik dan weer wat minder goed in, aan mijn richtingsgevoel schort het één en ander, moet ik jammer genoeg toegeven. Bovendien herkennen en onderscheiden ze gezichten van mensen en tot wel vijftig soortgenoten. Ze hebben een gespecialiseerd zenuwsysteem net als wij mensen.

We hadden gisteren wat extra verkeer op de weg. We reden door een enorme kudde, op weg naar onze vrienden, die ons hadden uitgenodigd om te komen eten.

Ze wonen een heel eind uit de (geciviliseerde) buurt, in de wopwops zoals we dat hier noemen. Eerst moet je richting het Waimarama strand rijden, langs de Maraetotara waterval en dan ben je er nog niet, want dan begint de tocht over een gravel road helemaal de heuvels in. Prachtig uitzicht hebben ze hoor, daar niet van, maar het is mij te ver van alles vandaan.

‘s Middags ontvang ik een berichtje van m’n vriendin dat de cattle gate dicht zit vanwege de loslopende schapen. Pas op dat je niet in de poep gaat staan als je het hek open en dicht doet, schrijft ze nog.

Hun dochter, de vriendin van onze zoon, vertoeft de hele dag bij ons. Zij zal het hek wel even openen en sluiten. Zij weet er alles van en omzeilt de poep.

Na een gezellige avond rijden we gevieren weer terug naar huis.

Alle schapen oogjes lichten op in het donker. Onze zoon vindt het een spooky sight.

Ineens zien we een arm schaap, het loop verward rond, letterlijk en figuurlijk. Het is verstrikt geraakt in een rol Nr. 8 wire die de boer heeft laten rondslingeren.

Het is geen prettig gezicht, het beestje moet gered worden. Mijn man stapt uit en loopt er heel stoer op af. Natuurlijk is het schaap enorm in de stress en mijn ega spreekt het sussend toe. Hij stapt op het draad om langzaam dichterbij te komen. Ik ben een beetje bang dat m’n man getrapt wordt, maar ineens, als hij heel dichtbij is, lijkt het alsof het schaap ineens beseft dat hij er is om haar te helpen. Ze valt neer en laat zich rustig door mijn man ontdoen van het staaldraad. Ongelofelijk.

Wat een held. De kinderen zijn ook erg onder de indruk. ‘What a lad’, zegt zoonlief bewonderend als papa de auto weer in stapt. Onze dochter knikt instemmend. Om te voorkomen dat er nog een schaap verstrikt raakt, wordt de kluwe staaldraad, die het schaap heerlijk door de stront heeft gesleept, in de achterbak gelegd en wordt er buiten het hek, waar geen schapen meer zijn, weer uit gegooid. Zoonliefs’ vriendin zal de boer morgen verwittigen.

We hebben miljoenen schapen, eentje meer of minder wordt vast niet opgemerkt, maar ik ben er wel trots op dat er vanavond ééntje is gered.

Door niemand minder dan mijn man; de schapenfluisteraar 🙂

 

 

 

2 thoughts on “De schapenfluisteraar

  1. Da’s een goede actie van je man en bijzonder dat het schaap hem zijn gang liet gaan 😉 Wij gaan vaak naar het Balloërveld, daar zijn ook veel schapen. Maar ook hier en daar lopen ze rond, ingehuurd door de gemeente om e.e.a te kortwieken. Leuke beesten zijn het.

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s