De schapenfluisteraar

Nieuw Zeeland barst van de schapen, we hebben er maar liefst vierendertig miljoen. Misschien eentje meer of minder …

Het is een prachtig gezicht, zo’n hele drom met schapen op de weg. Dom schaap, zeggen mensen weleens, maar ik weet inmiddels dat deze kudde beestjes ècht niet dom zijn. Ze vertonen alleen dom gedrag als ze bang zijn en dat zijn ze nogal snel. Het is gewoon een schichtig soort.

In principe zijn het heel intelligente beesten met een geheugen als een olifant. Net als ik eigenlijk :-). Ze kunnen zich een eenmaal bewandelde weg maanden later nog herinneren. Daar ben ik dan weer wat minder goed in, aan mijn richtingsgevoel schort het één en ander, moet ik jammer genoeg toegeven. Bovendien herkennen en onderscheiden ze gezichten van mensen en tot wel vijftig soortgenoten. Ze hebben een gespecialiseerd zenuwsysteem net als wij mensen.

Continue reading “De schapenfluisteraar”

Het cadeau

 

Niet te geloven, dat m’n eerstgeborene bijna achttien is en binnenkort het huis uit gaat! Over drie weken krijgt ze te horen of ze aangenomen is bij één van de universiteiten waar ze zich heeft ingeschreven.

Zo net voor de kerst zitten we samen in de auto en word ik toch een klein beetje sentimenteel. Niet te overdreven hoor en gelukkig had ik ook m’n zonnebril nog op.

Ik maakte een grapje, althans, ik probeerde het gesprek luchtig te houden. Ik zei dat ik haar, ondanks dat ze af en toe een klein krengetje is, best zal gaan missen als ze gaat studeren in den verre.

Continue reading “Het cadeau”