Speelruimte

Ik houd van “oude” mensen. Begrijp me niet verkeerd hoor, niet alle oudjes vind ik even aardig. Je hebt er akeligheden tussen zitten! Maar dat geldt ook voor kinderen, teenagers en mensen van mijn eigen leeftijd en alles daar tussenin. Zo kan ik nog wel even door gaan.

Vanaf afgelopen maandag zijn wij in Nieuw Zeeland, Covid-19 vrij. En dat vind ik toch echt wel een applausje waard. Andere landen zijn nog niet zo ver. Heel veel mensen zijn bang, ziek of begraven. Afschuwelijk.

Sommige mensen vinden onze minister president net een kleuterleidster. Nou, dan is het wél een verdomd goeie, want ze heeft het toch maar mooi voor elkaar gekregen dat zo’n vijf miljoen mensen niet buiten gingen spelen.

Doe je dat wel, in een pandemie, dan speel je met levens. Dat is zo klaar als een klontje.

Buiten spelen is gewoon geen optie als de hele wereld een virus bestrijdt. Als je even heel goed nadenkt en alle statistieken en de historie erop na slaat, dan moet je concluderen dat een totale lockdown werkt. Daar hoef je niet ellenlang over te discussiëren. Binnen blijven, punt. Een virus krijgt speelruimte als er veel mensen op een kluitje zitten. Niet naar buiten, isolatie, alleen voor je boodschappen er op uit, en afstand houden. Dat is natuurlijk makkelijker hier dan ergens anders. Wij hebben erg veel ruimte en we zijn gewoon een eiland.

Natuurlijk is dat zwaar, zeker voor de economie. Dat snap ik best. Maar tóch…

ben ik blij dat wij geen bejaarden, of mensen met onderliggende gezondheidsproblemen opgeofferd hebben voor de economie. Een economie kun je met elkaar weer opbouwen, zoals we in het verleden meerdere malen hebben gezien, maar met mensen …

Helaas, weg is weg. Een tweede leven in blazen is niet mogelijk. Uitgespeeld.

Laat ik nou nét vandaag een aardig oudje tegenkomen, bij de tandarts. Dit exemplaar zat nog vól met leven, je moest hem bij wijze van spreken de bek dicht rammen! Hij bleef maar praten.

De goede man, hij was al zevenentachtig, vertelde hij mij. Hij was al met twee en zestig jaar, gelukkig getrouwd met z’n vrouw en hij had toch maar mooi de Covid overleefd. Hij stampt met z’n wandel stok op de grond om het nog even te accentueren. Hij had zooooo veel online gekletst tijdens de lockdown (ja, dat snap ik best, dacht ik bij mezelf al gniffelend) met kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen, blablablabla. Hij was zo blij als een kind! En ik was blij met hem en het geanimeerde gesprek dat wij voerden.

Als zoonlief uit de behandelkamer komt zegt de meneer tegen hem: ‘Look after your mum, she’s a treasure.’ ‘Of course’, zegt mijn zoon. She’s looking after me too!’. En dat is waar het allemaal om draait!

Meneer, ik ben zo blij dat u er nog bent. U bent een bevestiging van waarom wij deze hele lockdown en “overdreven gedoe” met z’n allen gedaan hebben. Blijf uw vrouw gelukkig maken voor zo lang het nog kan, heerlijk toch? Ga door met de heerlijke gesprekken die u voert. Ik ben er trots op hoe wij het in Nieuw Zeeland hebben gedaan.

Ik ben blij dat iedereen hier weer met een gerust hart buiten kan spelen! Nu de rest nog.

Pandemic talk

A couple of weeks ago I thought that Covid-19 was just a flu on steroids

I was wrong.

Of course I was following the news but I thought if the World Health Organisation hasn’t said it’s a Pandemic, it isn’t. 

Well it is now. Things can change quite quickly as we’ve all experienced.

On wednesday the 18th there were 11 confirmed cases in New Zealand, zero tolls. Everyone that comes into New Zealand at that stage has to go into quarantine. I though it was contained. 

I wasn’t too worried – yet – 

The next day the number of confirmed Covid-19 cases in New Zealand is up again. We’ve got 20 cases now, and I’m getting slightly worried. Especially when my daughter tells me that lectures at Otago (Dunedin) have been cancelled already.

I watched Italy go down, I speak to people in different countries and I realize this virus is a mean bitch spreading like wildfire if we’re not practising social distancing 

At this stage we’ve got 102 confirmed cases. 2 cases are spread within the comminity , which made me super worried. The rest is all from people that recently got into the country with an international flight.

Our prime minister announced alert level 3 yesterday at 13.40. Alert level 4 will follow within 48 hours. Complete lockdown for at least 4 weeks. Fortunately the lockdown will start at midnight on wednesday so hopefully our daughter will be on one of the last flights home from Dunedin.

Fingers crossed.

I’m very glad New Zealand is doing this. And we can do this, together!!! 

We don’t want an overflow of our hospitals, because that’s when people die. We have to flatten the curve.

Fortunately nobody has died -yet- from the virus in New Zealand. Let’s keep it that way and follow the orders from our Government.

This is not the time to decide for yourself. It has been decided for you. Stay at home. Please listen to any updates from reliable sources. 

Self isolate and just go out for the bare nessecities. This is how we might have a chance.

Stay safe and stay strong. 

The latest of Alexis

Alexis decided to fly away a couple of days ago. Off she took, over the sleep out to join the ducks in the creek on the other side of our fence. She came flying back only a day later, to waddle straight into the quiet safety of her open cage. She fell asleep straight away. She’s like a dog now, sitting in front of the back door, waiting for us to let her in :-).

NIEUW! Deel 3

De Andere Kant van het Water
Deel 3
Léontine de Wit
€2,99 voor Apple Books en Amazon Kindle

De Andere Kant van het Water is een boek met humoristische korte verhaaltjes over het alledaagse leven van een Nederlandse die aan de andere kant van het water in Nieuw-Zeeland is gaan wonen. In de verhalen word je meegenomen naar Te Mata Peak voor een wandeling, neem je een kijkje in de sportschool of kijk je mee door het oog van een fotografe. De verhalen gaan meestal over familie en vrienden en zijn eerlijk en ongekunsteld. Ze komen recht uit het hart!

Apple Books, Deel 1 Apple Books, Deel 2 Apple Books, Deel 3
apple-books apple-books apple-books

Klik hier voor de
gratis ePub

Bekijk alle boeken in Apple Books

Kaartspelletje

Voor een spelletje ben ik altijd te porren. Wij speelden laatst Afzakker met een jong, pas getrouwd Nederlands stel. Ze waren op huwelijksreis en kwamen een paar dagen bij ons op bezoek. Ik vond hun kaartspel zó leuk dat ze het voor me hebben achter gelaten. In Nieuw-Zeeland is het namelijk niet te koop. Het is hier armoe troef.

Toen ik klein was hield ik niet van kaarten. Ik bedoel vroeger, toen ik jonger was. Klein ben ik nog steeds. Ik groei alleen nog in de rondte. Ik weet prima hoe dat komt: bij een spelletje komt er altijd een hapje en een drankje op tafel. Het gaat allemaal door de maag en geloof mij, het blijft prima plakken zo rond je vijftigste.  Continue reading “Kaartspelletje”

Vriendschap

Het ontstaan van een vriendschap is iets bijzonders. Waar zit het hem in? Een gemeenschappelijk gegeven vormt meestal de basis. (H)erkenning. Een kind, een hobby, of misschien iets heel anders.

Mijn eerste (h)echte vriendschap in Nieuw-Zeeland ontstond toen ik met mijn eerstgeborene naar het consultatiebureau toog. Ik hoorde dat zij koffie-ochtenden organiseren voor jonge moeders, waarbij de kleintjes met elkaar kunnen spelen.

Continue reading “Vriendschap”