New Zealand birds

I recently visited the South Island where I encountered some native New Zealand birds. This is a selection of them. The first one (and old one) with the blue feathers is the Pukeko, photographed on the North Island. I put that one in because it looks very similar to the Takahē, featured next to it, but only lives on the South Island. The third one is a Tui, the National bird of New Zealand. I love their features. The pedantic looking one on the left, underneath the Pukeko is a young tui, you can see the early development of the beautiful coloured feathers and also the attitude!

The brown one with the red eye is a Weka, some people mistake them for the other flightless bird in New Zealand the Kiwi. The parrot like bird is the Kaka, I never met one in the wild, so it was a spectacular experience. The green one is the bellbird, they mimic the sound of Tuis.

The cute grey one on the left is the South Island Robin and the right bottom one with the big mouth is also a young tui that was very vocal.

Trots

Vanochtend zag ik op Instagram een filmpje voorbij komen van een jongetje van een jaar of zes met een roze jurkje met kruisbandjes op de rug. Hij had besloten dit de volgende dag naar school aan te doen. Sommige mensen zullen misschien denken, wat raar, maar ik zag een dolgelukkig kind dat zich voor de spiegel bekeek. Blij met wat hij aan had en voornamelijk zichzelf. Hij draait een rondje op een been, een pirouette. Het rokje waaiert prachtig uit. Het was zo’n soort jurkje dat een meisje aan doet, naar ballet.

Continue reading “Trots”

Samenzweringstheorieën: het zit in je bloed, of niet …

Er is veel veranderd in de wereld sinds Covid. Niemand heeft om dit virus gevraagd. Of wel, als je in samenzweringstheorieën gelooft … dan heeft “de overheid” dit virus verzonnen om ons onderdanig te maken. “Alles wat de overheid zegt, voorschrijft, ofwel ontkent daar moet je je vraagtekens bij zetten, dat is altijd verdacht”. Mensen geloven echt de raarste dingen.

Continue reading “Samenzweringstheorieën: het zit in je bloed, of niet …”

Surprise! The cat’s out of the bag

A while ago I got into a heated conversation with a Dutch lady living in New Zealand. She asked me to sign a petition against the government’s plan for mandating the vaccine.

My choice, my body!

“Social harmony is at stake, it’s discrimination. Our freedoms are being taken away, it’s like Nazi Germany living in this tyrannical country. This mandate is going to divide New Zealand.” You probably heard the shouting.

I beg to differ. 

Continue reading “Surprise! The cat’s out of the bag”

Pittig vrouwtje

Ik heb absoluut geen verstand van auto’s laat staan het elektrische circuit erin. Ik weet net hoe ik de klep om de tank te vullen open moet maken. Olie kan ik ook nog wel bij vullen, maar daarmee houdt de kennis op. Ik heb daar iemand voor; de monteur bij Motordrome, mijn vaste garage.

Ik ben gewoon geen auto fan, zolang dat ding mij van A naar B brengt, ben ik tevreden. Wel moet ik toegeven dat de Mazda die ik nu heb, heel soepel rijdt. Er bestaat wel degelijk verschil heb ik gemerkt. Het ene koekblik is het andere niet.

Maar hoe fijn ‘ie ook rijdt, een ongeluk zit in een klein hoekje. In dit geval een grote. De hoek van een zogenaamde utility van, oftewel Ute in het “Nieuw Zeelands”. Ik reed er tegenaan, tegen de uitstekende punt van de laadbak.

Ter mijn verdediging, de Ute was erg groot, stak ver uit de parkeerplaats en ik moest wijken voor een tegenligger. Net iets te ver dus. Mijn inschattingsvermogen liet mij zoals gebruikelijk even in de steek.

Bats! Eerst vloog de spiegel eraf en vervolgens boorde de hoek van de Ute zich zeer zelfverzekerd in de deur en ratste een diepe gleuf in zowel de bijrijders- als de achter deur. Oeps. Gelukkig bleef zoonlief die naast mij in de bijrijders stoel zat ongehavend. Hij is nog veel te jong om het hoekje om te gaan!

Zoonlief stapt uit om eerst onze eigen schade te inspecteren en loopt daarna richting Ute. Bibberend rijd ik de hoek om, want ik sta midden op straat.

We rijden meteen door naar “mijn” uitdeuk bedrijf, je kunt het maar gehad hebben. Helaas is de eigenaar, waar ik erg goed mee op kan schieten, in geen velden of wegen te bekennen. Hij heeft iemand ingehuurd om zijn zaken te behartigen. Ik kom erachter dat ik niet de enige ben met een beschadigde auto. Het duurt maanden voor ze een reparatie in kunnen plannen.

Ik kies voor een andere garage die het sneller doet en aangesloten is bij onze verzekeringsmaatschappij. Helaas, mijn vriend van Motordrome valt daar niet onder. Na enige weken krijg ik m’n Mazda weer terug. Een blinkend nieuwe zijkant, inclusief een prachtige nieuwe spiegel voor het bedrag van ons eigen risico. Onze auto is natuurlijk all risk verzekerd, mijn man kent mij(n capriolen).

In één van de eerste weken na de reparatie kom ik erachter dat er iets mis is met de elektrische autosleutel. Hoe hard ik ook op het knopje van dat ding druk, de deuren gaan niet op slot. De elektricien van de garage gaat er naar kijken. Volgens hun zeggen zou hij wijd en zijd bekend staan als de beste.

Na een ochtendje is het weer geregeld. Er was iets mis met de bedrading in de deuren. Gelukkig, alles is nu in orde. In het weekend erna besluiten manlief en ik naar de galerij te rijden waar m’n foto’s hangen. Daarna willen we nog een wandeling in de buurt te gaan maken. Eenmaal op de highway stelt m’n man de automatische spiegel even af. Floep, daar valt ineens alle elektriciteit uit. Geen radio, geen airco, niets. Gelukkig rijdt de auto nog wel.

Na een gezellig gesprekje en even rond gekeken te hebben, wil manlief de auto starten. Wij hebben een automaat. De versnellingsbak staat in de P van Parkeren, maar de elektriciteit daar is ook uitgevallen. De pook blijft halsstarrig steken. Op de één of andere manier weet mijn man deze hele technische elektrische toestand te omzeilen. Hij maakt een klein klepje open in de versnellingsbak en drukt met de punt van de autosleutel een knopje naar beneden. En wat denk je? De pook werkt ineens en de auto start! Ik ben zwaar onder de indruk. Totdat dit mankement wordt verholpen moet wèl elke keer dat knopje even ingedrukt worden. Kom er maar op!

De auto moet toevalligerwijs voor een kleine beurt naar mijn eigen Motordrome, de dag erop. Daarna moet hij weer naar de andere garage om het elektrische euvel te repareren. Ik vertel over mijn aanrijding en het elektrische verhaal en dat we de auto toch hebben weten te starten.

Omdat ik alleen in de auto ben aangekomen en het allemaal zo enthousiast weet te vertellen, nemen ze aan dat ik het zelf allemaal uitgedokterd heb. Ze staan er versteld van en prijzen mij de hemel in. Ze zijn inmiddels zo onder de indruk dat ik helemaal geen zin meer heb om m’n man de eer te geven. Ik laat ze lekker in de waan…

Wat een pittig vrouwtje zeg, zij heeft er ècht verstand van!

Zo liep het

Eigengereidheid zit een beetje in onze familie, geloof ik. Hautain overkomen ook, heb ik van verschillende mensen die nu vrienden zijn, gehoord. We zìjn het niet hoor, als je ons écht leert kennen. Ik hoor m’n man nu al denken, gelóóf ik, een béétje?! Ik weet het wel zéker. Mijn moeder, bijvoorbeeld, zwemt “haar eigen slag”. Ze is geslaagd hoor, niet alleen voor haar zwemdiploma. Het zit gewoon in de genen, ook in die van onze dochter.

Dubbel erfelijk belast is ze, van generatie op generatie overgedragen. Mijn oma was ook zo’n eigengereide. Het verhaal over hoe mijn vaders ouders een stel werden, is mij altijd bijgebleven. Mijn opa vroeg: ‘Mag ik met je (naar huis) lopen?’ Een verkapte vraag voor: ‘Mag ik verkering met je’, denk ik. Mijn oma zei: ‘Je loopt op je eigen benen.’ Het liep uiteindelijk uit de hand tot een huwelijk dat tot hun dood heeft stand gehouden.

Onze dochter “loopt” sinds februari vorig jaar met een jongen die dezelfde naam als haar vader draagt. Toen manlief hem gekscherend Junior noemde, was zijn pittige comeback: ‘Dat maakt jou Senior‘. Manlief kwam er wijselijk niet meer op terug. Tijdens de lockdown (van 26 maart tot 11 mei, 2020) verbleef onze dochter bij ons. Voordat de vlucht vanuit Dunedin naar Hastings werd geboekt, overwogen manlief en ik of we zouden voorstellen haar vriendje mee te nemen, maar het was nog maar erg kort “aan”. Ze kwam alleen en waren met ons eigen gezin, met z’n vieren.

Tijdens deze weken zag dochterlief haar vriendje elke dag op het scherm, via FaceTime. Vaak liep ze na een poosje de woonkamer in met de mededeling: ‘Nou, ik ben weer eens het derde wiel aan de wagen hoor.’ Ze kletsen wat af (online), broerlief en haar vriendje. Het loopt gesmeerd tussen die twee.

Als dochterlief weer terug wil naar Dunedin, na de lockdown, loopt er iets spaak. Er is er geen aansluitende vlucht meer te vinden vanuit Christchurch. Haar vriend biedt aan haar op te halen. Nou, nou, hij loopt wel met haar weg hoor, denken wij als ouders, anders ga je geen vier en half uur (enkele reis) rijden.

In augustus wordt door dochterlief een vliegtripje voor mij naar Dunedin geboekt; voor mijn verjaardag. Dat was een leuke verrassing. In de vier dagen daar, leer ik dochters wederhelft kennen als een soort jeugdige versie van mijn man. Er zijn een paar dingen die me opvallen. Hij is buitengewoon analytisch, pragmatisch, zuinig met geld, lief (meestal, ze loopt niet meteen weg hoor), keurig (een beetje OCD-e-rig) en een goed gevoel voor humor. Hoe is ze daar tegen aan gelopen?!

Dochterlief wil graag kerstmis 2020 thuis vieren. In dit geval laat ze ons geen keuze; ze komt met haar vriend. Natuurlijk is de hare welkom. Hij loopt inmiddels al een poosje mee! Ze arriveren op dinsdag de 18 december. Ik krijg duidelijke instructies van dochterlief dat de kerstboom moet wachten totdat zij er is. Het optuigen is aan haar. Ik vind het allang best. Het zal allemaal wel loslopen.

Op de maandag ervoor laat ik mijn voeten en nagels verzorgen door een professional. Dat staat toch het best voor de zomer als je altijd in sandaaltjes of op slippertjes loopt. Als ik terug kom, loopt het anders dan verwacht. De kinderen die we morgen zouden ophalen van het vliegveld zijn er al! Loop ik achter? Heb ik iets gemist? Nee hoor, ze hebben ons verrast. Nou ja, niet hij, maar zij, onze dochter. Zij loopt over van plezier! Hij zegt meteen dat zijn moeder hem zou vermoorden als hij eerder aan zou komen dan aangekondigd. Zo’n vaart loopt het niet met mij hoor, ik loop over van blijdschap!

De bijna vier weken die volgen met z’n vijven zijn buitengewoon gezellig. Het lijkt net of de vriend van onze dochter al jaren mee loopt. Het doet me goed dat zoonlief en ook manlief en ik het zo goed kunnen vinden met deze jongen. Het had heel anders kunnen lopen.

De tijd vliegt en ze zijn inmiddels weer naar huis. We weten nu dat hun ontmoeting op ongeveer dezelfde manier is verlopen als bij mijn opa en oma. Toen ze elkaar voor het eerst zagen lopen, liep dochterlief nog op krukken. Ze had net haar knie operatie ondergaan en had nogal wat moeite met haar tas dragen. Een zekere jongen, die achter haar liep, bood aan haar tas te dragen. Nee hoor, mevrouw droeg haar tas zèlf wel. Het aanbod werd op hautaine wijze afgewimpeld.

Nu ik hem wat beter ken, hoor ik hem alsnog denken: ‘Zeg dame, ik wil niet meteen met je trouwen hoor, alleen je tas maar dragen.’