Shop till you drop

Al een eeuwigheid geleden boekten dochterlief en ik onze (goedkope) vliegtickets naar Auckland, met Jetstar. De alleenheerschappij van Air New Zeeland is al een poosje over sinds er een nieuwe luchtvaartmaatschappij aan het firmament is verschenen. Leve de concurrentie.

Voor haar achttiende verjaardag wil ze het liefst shoppen met haar moeder. Hoe leuk is dat? Ik vind winkelen ook erg gezellig en aangezien ik zelf al tijden lang niets nieuws meer heb gekocht, ben ik van plan om in den verre veel te spenderen.

Natuurlijk heb ik niets nódig … stretchy jurkjes heb ik zat en er liggen legio spijkerbroeken in (jojo) maat 36, 38 en 40 in de kast (al naar gelang de omvang van mijn rollen, die de neiging hebben nogal te variëren).

Ik ben al om half 6 op, we vliegen pas om vijf voor negen, maar toch. Ik wil een gezellig ontbijtje met het gezin op deze achttiende verjaardag van mijn eerstgeborene. De avond ervoor heb ik met de zaklamp een mooi bosje bloemen uit de tuin geplukt en manlief heeft de slingers opgehangen. Broerlief heeft een toepasselijk cadeau uitgezocht en vakkundig (not) ingepakt.

Onze boarding passen zitten met een QR code veilig in onze telefoontjes opgeslagen. We hoeven ’em alleen nog maar te laten scannen. Dat is makkelijk! Voordat we boarden zegt mijn lieftallige dochter: ‘Mam, je moet niet vergeten je telefoon zo uit te zetten hoor!’ Ik wil dat het een perfecte dag wordt en vervolgens zet ik dat ding dus net iets te snel uit en vergeet ik dat ik mijn boarding pass ook nog aan de stewardess moet laten zien. ‘Boarding pass please,’ zegt ze.  Uuuhm, verwoed loop ik op de aan-knop van mijn telefoon te drukken. Dat ding moet helemaal opnieuw opstarten en ik houd de boel op … Ze kijkt me aan met een meewarige blik. ‘Please stand over here will you?‘ zegt ze. Ik word in een hoekje gedrukt. Vanuit mijn ooghoeken zie ik mijn dochter, die al op haar plek zit, met haar ogen rollen …

De vlucht verloopt prima, het is ook maar een uurtje. De taxi brengt ons vanaf het vliegveld naar Sylvia park, Shopping Mall. Daar zit sinds kort H & M. Lingerie staat hoog op haar lijstje.

Zodra we de eerste winkel binnenlopen schrik ik me een hoedje. Is dit de Must Have Style van vandaag de dag? Schoentjes met vachtjes en snuisterijen. Veters zijn vervangen door sjaaltjes. Voor de duidelijkheid, het pakje aan de rechterkant wordt verkocht alsof het géén pyjama is.  Ik ben niet gecharmeerd, moet ik zeggen.

schoentjespyama

Rond een uur of één krijgen we honger. We gaan voor Japans. De combinatieschotel ziet er goed uit; er is sushi, sushimi, garnalen en rijst met teryaki-kip en salade. Dochterlief heeft een poosje in Japan doorgebracht twee jaar geleden. Daar is haar fijn uitgelegd hoe ze met stokjes moet eten. Ze kan er haarfijn mee overweg, in tegenstelling tot haar moeder die zit te hannesen. Uiteindelijk komen er, zeer ongepast, dat geef ik toe, toch een paar vingers aan te pas.

Eén van de dingen die we hebben afgesproken is dat we de meest afschuwelijke jurk voor elkaar moeten uit kiezen. Het moet aangetrokken worden en het beeld moet vereeuwigd worden. Nou, dat is een makkie met de mode van tegenwoordig; we hoeven er in ieder geval geen eeuwigheid naar te zoeken!

statement.jpg

De verkoopsters kijken ons aan alsof we gek zijn … Nu zijn we dat ook wel een beetje, moet ik ruiterlijk toegeven. Zo moeder zo dochter …

Gelukkig wordt mijn creditcard goed gebruikt want voor de jeugd is de keuze reuze. Ik ben blij dat ze zo goed slaagt, het is tenslotte haar verjaardag!

Ze koopt een prachtige jurk, een topje, een spijkerbroek, een truitje en last but not least, lingerie bij H & M. Geweldig lijf in dito ondergoed.

We lopen nog tegen twee overhemden aan voor manlief. Honderd procent linnen. Daar houdt’ ie van. Ik kijk naar de medium size en ik neem de gok. Goed gegokt! Het paste precies.

Voor mijzelf heb ik niets gekocht. Het is mij een raadsel …

IMG_9096

 

 

 

 

 

 

 

De schapenfluisteraar

Nieuw Zeeland barst van de schapen, we hebben er maar liefst vierendertig miljoen. Misschien eentje meer of minder …

Het is een prachtig gezicht, zo’n hele drom met schapen op de weg. Dom schaap, zeggen mensen weleens, maar ik weet inmiddels dat deze kudde beestjes ècht niet dom zijn. Ze vertonen alleen dom gedrag als ze bang zijn en dat zijn ze nogal snel. Het is gewoon een schichtig soort.

In principe zijn het heel intelligente beesten met een geheugen als een olifant. Net als ik eigenlijk :-). Ze kunnen zich een eenmaal bewandelde weg maanden later nog herinneren. Daar ben ik dan weer wat minder goed in, aan mijn richtingsgevoel schort het één en ander, moet ik jammer genoeg toegeven. Bovendien herkennen en onderscheiden ze gezichten van mensen en tot wel vijftig soortgenoten. Ze hebben een gespecialiseerd zenuwsysteem net als wij mensen.

Continue reading “De schapenfluisteraar”

Het cadeau

 

Niet te geloven, dat m’n eerstgeborene bijna achttien is en binnenkort het huis uit gaat! Over drie weken krijgt ze te horen of ze aangenomen is bij één van de universiteiten waar ze zich heeft ingeschreven.

Zo net voor de kerst zitten we samen in de auto en word ik toch een klein beetje sentimenteel. Niet te overdreven hoor en gelukkig had ik ook m’n zonnebril nog op.

Ik maakte een grapje, althans, ik probeerde het gesprek luchtig te houden. Ik zei dat ik haar, ondanks dat ze af en toe een klein krengetje is, best zal gaan missen als ze gaat studeren in den verre.

Continue reading “Het cadeau”

Relax

Creditcards, wat een heerlijke uitvinding!

Voorheen had ik een heuse portemonnee voor dit handige kaartje, maar die beurs liet ik nog wel eens ergens liggen, met alle toestanden van dien, zoals bijvoorbeeld paniektelefoontjes naar manlief die me moest helpen met het backtracken van winkels die ik had bezocht. Je zult zo’n vrouw hebben 😉

Om verdere ellende voor hem en voor mij te voorkomen heeft mijn man online bij AliExpres expres een keurig hoesje gekocht om mijn pasjes samen met mijn geliefde iPhone te omhullen. Ik verhul niet dat ik dit verlengstuk van mijn hand nergens laat liggen. Dit gaat helemaal goed komen. Nooit zal ik mijn kaartje(s) meer kwijt raken.

Op zaterdagavond na aankomst op Rarotonga Airport kan ik direct m’n creditcard uit z’n hoesje trekken, want alle toilet artikelen zitten in de verloren koffer. Ik hou niet echt van onnodig geld uitgeven, maar ja, we hebben toch tandenborstels en een shampoo nodig. Gelukkig is er een winkeltje open en scoor ik  voor het luttele bedrag van veertig(!) dollar de dingen die we nodig hebben.

Wat?! veertig dollar, klopt dit wel? Het lijkt me een beetje erg veel, maar goed, ik heb geen zin en tijd om me hier echt druk over te maken. We kunnen in ieder geval straks onder de douche onze haren wassen en lekker even onze bakkes schrobben. Ook heb ik eieren in m’n mandje gegooid voor de volgende ochtend.

Als we wakker worden is alle ellende al gauw vergeten. We kijken uit over een prachtig wit strand met palmen en daarachter een azuurblauwe heldere zee met bijbehorende tropische temperatuur.

De gastheer en vrouw hebben ontbijt voor ons klaargelegd. Er is brood en melk. Bovendien liggen er bananen en een papaja op de fruitschaal, in de eiland volksmond ook wel paw paw genoemd. Jasses, wat een vieze vrucht is dat. We zijn het er met de voltallige familie over eens dat de smaak nog het meest overeenkomt met de weeige lucht van een vieze luier. En zo wordt papa-ja dus papa-nee!

De papa van het gezin krijgt deze ochtend definitief een ja, want hij maakt een heerlijk roereitje voor ons. Bammetje in de broodrooster erbij en klaar zijn we.

We moeten boodschappen doen. Het is zondag en we waren al gewaarschuwd dat op zondag alles stil ligt. Iedereen zit in de kerk! Gelukkig is er een klein supermarktje open. We willen ook wat bier en wijn in slaan, maar wat schetst onze verbazing??? De alcohol staat ons lonkend toe te lachen … achter slot en grendel wel te verstaan. Wat is dit voor onzin? Jezus maakte toch wijn van water, of was dat alleen doordeweeks?

We slaan de hoognodige zaken in, het is allemaal duur genoeg. Alles moet geïmporteerd worden op dit eiland.

Overdag zijn we lekker aan’t acclimatiseren, lekker een beetje lezen, snorkelen en gewoon genieten van het lekkere weer en uitzicht. Dan wordt het tijd om op zoek te gaan naar een restaurantje. Het eiland is binnen drie kwartier rond te rijden, er is ook maar één grote weg.

De meeste restaurants zitten dicht, maar na ongeveer een half uur rijden komen we bij een restaurantje dat er super gezellig uit ziet. Het wordt gerund door een Engelsman. We eten heerlijk, met een alcoholische versnapering, want dat schenkt hij gelukkig. Zondag of niet.

Na afloop betaal ik met m’n creditcard en sta ik gezellig te kletsen met de eigenaar. Het maaltje was verrukkelijk. Ik ging voor de verse tonijn curry, dat krijg ik thuis niet!

En zo wordt het maandag, de dag dat alle winkels gewoon open zijn op Rarotonga. Tijd voor de echte boodschappen in de grootste supermarkt. Bij de kassa aangekomen wil ik betalen. Ik haal mijn iPhone tevoorschijn en … geen creditcard!

Paniek!

Meteen backtracken. Waar heb ik voor het laatst m’n kaart gebruikt? Juist, bij het restaurant.

Daar aangekomen is de eigenaar gelukkig aanwezig. Hij verzekert mij dat hij de creditcard terug heeft gegeven … Ik twijfel.

Kijk nog eens in je tas zegt hij. I give it another go, maar geen kaart hoor.

Waar bewaar jij je creditcard normaal gesproken, gaat hij vervolgens verder. Ik laat hem mijn iPhone hoesje zien. ‘Kijk nog eens goed,’ zegt hij. Ik kijk en kijk nog eens. En oh … ik voel een blos vanuit mijn tenen omhoog stijgen. Ik heb de kaart in het achterste vakje gedaan en die is heel diep: de stouterik is helemaal naar beneden gezakt en zit verscholen achter alle andere kaarten. Waar is de grond waar ik in kan zakken?

Oh, wat ben ik een domme koe, roep ik verbouwereerd met een knalrood gezicht uit.

Als ik in de auto vertel hoe de beste man achter de balie vandaan kwam en mij een hug gaf op de goede afloop en zei: ‘Nee hoor je bent geen domme koe, je bent schattig,’ deelt mijn dochter mij op zoetsappige toon mee:

‘Weet je wanneer ik het woord schattig gebruik? Als mensen héél dom zijn …’

De koffer

Afgelopen juli pakten wij, de voltallige familie Rutten, onze koffers om op vakantie naar Australië te gaan. Wij wilden nog één keer met ons hele gezin er op uit, voordat dochterlief haar spullen pakt en gaat studeren.

Aan het eind van het jaar haalden we herinnering op en toen bleek dat iedereen snorkelen in Thailand zo ontzettend leuk had gevonden. Blikken worden gewisseld en uiteindelijk wordt het bankstel dat nodig aan vervanging is weer op de lange baan geschoven. Er valt nog prima op te zitten. We gaan liever vliegen.

De koffers worden opnieuw gepakt. Rarotonga, here we come!

Tijdens de afgelopen vakantie ging alles mis qua vluchten. Het eerste uur vertraging hadden we al meteen in de pocket met de vlucht van Napier naar Auckland. Daar werd het nog een graadje erger: we moesten zes uur wachten om naar de Sunshine Coast te vliegen. Zonnig zou het niet meer zijn want in plaats van dat we rond een uur of zeven aan zouden komen werd het ver na middernacht. Gelukkig had ik op het vliegveld met die en genen gebeld en stond onze huurauto op het vliegveld in Brisbane klaar en lagen de sleutels van ons appartement onder de telefoon bij de receptie.

Deze keer hebben we meteen oponthoud bij de douane. In Auckland heb je van die zelfscanners. Scan je paspoort en het klapdeurtje gaat vanzelf open. Er staat een gigantische rij voor de echte loketten, dus die keuze is vlug gemaakt.

Superhandig natuurlijk, mits het deurtje open gaat …. Sesam bleef mooi dicht voor dochterlief. Na het een keer of zes bij verschillende poortjes te hebben geprobeerd, moet ze toch aan de rij geloven. Ongelofelijk, dat heeft zij weer. We zwaaien haar vanaf de andere kant bemoedigend toe.

Tot mijn verbazing worden we op Rarotonga Airport ontvangen met live muziek. Dat is gezellig! Onder het genot van een muziekje wachten we op onze koffers. Het plezier vergaat ons echter al snel als we bemerken dat we een koffer missen. Het foeilelijke roze gevaarte dat voor koffer door moet gaan is inmiddels al voor de tiende keer voorbij gezoefd maar ons derde zwarte koffertje ho maar!

Op naar de balie. Er moet een formulier worden ingevuld en ondanks dat we onze positieve instelling natuurlijk behouden, is het een klein dompertje, vooral als we ontdekken dat we helemaal geen toiletartikelen hebben. De vriendelijke eilander zegt dat we morgen maar even moeten bellen. Morgen is dus in dit geval zondag.

De volgende dag bel ik naar het op het formulier prijkende nummer van Rarotonga Airport. Mooi dat ik niemand aan de lijn krijg. In plaats daarvan luister ik met stijgende verbazing naar de ingesproken boodschap: op zondag is de afdeling gesloten. Vandaag krijg ik m’n koffer dus niet terug. Morgen nog maar eens proberen.

De volgende ochtend bel ik hetzelfde nummer. Ah, nu krijg ik daadwerkelijk iemand aan de lijn. Ik doe eerst het hele verhaal uit de doeken, geef de betreffende referentienummers en vluchtnummers door en vraag of mijn koffer al terecht is. Ze hebben geen flauw idee. Ik begin me al een beetje op te winden. Ik geef een uitvoerige beschrijving van de koffer en beschrijf ook de inhoud nog maar eens even. Ze gaan eindelijk daadwerkelijk ergens kijken. Of ik even een momentje heb.

Weer word ik in de wacht gezet en ongeduldig trommel ik met mijn vingers op het aanrecht. Ah, daar is ze weer. ‘Sorry mevrouw maar uw koffer is in geen velden of wegen te bekennen.’ Ik gebaar al naar manlief dat we wel naar de koffer kunnen fluiten.

Op dat moment wordt er op de deur geklopt. Er staat een vriendelijke vliegveldmedewerker op de stoep, mèt mijn koffer!

Maar goed dat ik er zo bovenop heb gezeten, want anders was die koffer er nooit gekomen 😉