We gaan op reis en we nemen mee …

We gaan op reis en we nemen mee … vier veel te grote koffers, vers aangeschaft voor het avontuur van onze dochter. Ze gaat immers naar Nederland; om te studeren (onder andere). Ongeveer al haar bezittingen (behalve natuurlijk haar bed en bureau) moeten mee, inclusief de zojuist aangeschafte hooggehakte zwarte suede laarzen die ze moest en zou kopen voor ze wegging. Toegegeven, ze zijn prachtig. Jammer dat ik ze niet meer van haar kan lenen … Maar goed, wellicht loop ik tegen iets leuks aan in de Nederlandse uitverkoop. Je weet maar nooit.

Continue reading “We gaan op reis en we nemen mee …”

Lolita

Waar mensen al niet hun geld mee verdienen. Met de gekste dingen, het is maar net hoe je het brengt …

Ik heb inmiddels geleerd dat je echt niet “de beste” hoeft te zijn om succesvol te zijn. Je moet jezelf gewoon ontzettend goed kunnen verkopen, of het iemand anders laten doen. Een goed verhaal is het halve werk.

Continue reading “Lolita”

Shop till you drop

Al een eeuwigheid geleden boekten dochterlief en ik onze (goedkope) vliegtickets naar Auckland, met Jetstar. De alleenheerschappij van Air New Zeeland is al een poosje over sinds er een nieuwe luchtvaartmaatschappij aan het firmament is verschenen. Leve de concurrentie.

Voor haar achttiende verjaardag wil ze het liefst shoppen met haar moeder. Hoe leuk is dat? Ik vind winkelen ook erg gezellig en aangezien ik zelf al tijden lang niets nieuws meer heb gekocht, ben ik van plan om in den verre veel te spenderen.

Continue reading “Shop till you drop”

De schapenfluisteraar

Nieuw Zeeland barst van de schapen, we hebben er maar liefst vierendertig miljoen. Misschien eentje meer of minder …

Het is een prachtig gezicht, zo’n hele drom met schapen op de weg. Dom schaap, zeggen mensen weleens, maar ik weet inmiddels dat deze kudde beestjes ècht niet dom zijn. Ze vertonen alleen dom gedrag als ze bang zijn en dat zijn ze nogal snel. Het is gewoon een schichtig soort.

In principe zijn het heel intelligente beesten met een geheugen als een olifant. Net als ik eigenlijk :-). Ze kunnen zich een eenmaal bewandelde weg maanden later nog herinneren. Daar ben ik dan weer wat minder goed in, aan mijn richtingsgevoel schort het één en ander, moet ik jammer genoeg toegeven. Bovendien herkennen en onderscheiden ze gezichten van mensen en tot wel vijftig soortgenoten. Ze hebben een gespecialiseerd zenuwsysteem net als wij mensen.

Continue reading “De schapenfluisteraar”

Het cadeau

 

Niet te geloven, dat m’n eerstgeborene bijna achttien is en binnenkort het huis uit gaat! Over drie weken krijgt ze te horen of ze aangenomen is bij één van de universiteiten waar ze zich heeft ingeschreven.

Zo net voor de kerst zitten we samen in de auto en word ik toch een klein beetje sentimenteel. Niet te overdreven hoor en gelukkig had ik ook m’n zonnebril nog op.

Ik maakte een grapje, althans, ik probeerde het gesprek luchtig te houden. Ik zei dat ik haar, ondanks dat ze af en toe een klein krengetje is, best zal gaan missen als ze gaat studeren in den verre.

Continue reading “Het cadeau”