Instagram, uit de stoute schoenen doos

IMG_2462.jpg

Hello beautiful woman … 

Het zoveelste bericht dat ik ontvang van een random vent via Instagram …

Wat bezielt ze, deze mannen … Ik verdenk ze ervan allemaal hetzelfde boek te hebben gelezen: ‘How to get a woman to talk to you’ for dummies.

Na een poosje valt me namelijk een patroon op. Een veel gestelde vraag is hoe mijn nachtrust is verlopen. Zeg nou zelf, dat is nogal persoonlijk en daar ga ik niet op in. Maar meestal slaap ik gewoon ‘s nachts hoor, voor de liefhebbers die het willen weten.

Al deze berichten zijn met een enkele klik cyberspace in gezonden waar het waarschijnlijk in het hokje ‘gekke geile mannen die vrouwen stalken’ terecht is gekomen.

Ik heb via Direct Message contact met enkele fotografen. Wij inspireren elkaar. Zo heb ik af en toe een conversatie met een Zweedse meneer van mijn leeftijd. In de stad waar hij woont, worden naast de rivier in de zomer Petunia’s geplant. Mooi. Mijn reactie op een foto daarvan was laatst aanleiding tot een klein gezellig onschuldig gesprekje over … Petunia’s! Hier in Hastings hangen de Petunia’s bij bosjes uit the hanging baskets in de zomer, zo vertelde ik hem.

Een poosje geleden ontving ik een bericht van een Spanjaard. Wij volgden elkaar (ik benadruk de verleden tijd) via Instagram. Hij introduceerde zich erg netjes. Hij heette Angelo, een yoga leraar en woonde in Léon, een plaats in Spanje. Waar ik woonde in Nieuw Zeeland was de vraag. Ach, het kan geen kwaad te vertellen waar ik woon, dacht ik. Spanje is wijd weg.

Hij vond mijn naam bijzonder. Maar veel bijzonderder was wat hij daarna allemaal deed. Elke foto die ik op Instagram zette, stuurde hij terug naar mij via een Direct  Message met een eigen onderschrift. Ongekend. Zo kreeg ik bijvoorbeeld mijn eigen paarse bloem die ik gepost had teruggestuurd.

Zijn onderschrift luidde: Paars is de kleur van New Age, jij bent ook in New Age hè, ik voel je energie en en passant vroeg hij hoe zijn ‘Engeltje’ geslapen had (hartje, hartje). Een foto van mijzelf was toegevoegd. Alsof ik zelf niet weet hoe ik eruit zie.

Hemeltjelief. Ongehoord was het en ik deed net of ik het niet zag … De vinger die ik hem had gegeven veranderde gauw in een hand waarmee hij gedag kon zwaaien.

Bye Bye, zwaai zwaai, met één click had ik hem uit de grond van mijn hart geblocked van mijn Instagram.

Van de week ontving ik een bericht van een meneer uit Ohio.

Oh … Hi … Oh … ik ben zooooo geïnteresseerd in de natuur van Nieuw-Zeeland. En laten we er meteen een persoonlijke noot aan toevoegen: ik hoop dat je lekker hebt geslapen. Dit alles vergezeld van de nodige hartjes. Hartelijk bedankt, goeiedag en delete.

De daarop volgende avond diende de meneer van het screenshot zich aan. Ik stuur een berichtje terug:

How many woman did you send this message?

Ik dacht nog even, misschien komt ‘ie terug met iets heel inventiefs of creatiefs, waar ik om had kunnen lachen ofzo. Zijn antwoord was:

Only you.  

Ja hoor, ik geloof je bijna …

Als je geïnteresseerd bent in fotografie en als je zelf fotografeert is Instagram the place to be, maar het is schijnbaar ook een soort ontmoetingsplek voor bepaalde mannen.

Eén ding hebben ze gemeen, volgens mij zijn ze allemaal bijzonder geïnteresseerd in mijn slaappatroon …

Ik zie, ik zie …

 

Ik zie, ik zie wat jij niet ziet en het is … Vroeger speelde ik dat spelletje met mijn opa in auto: wie bijvoorbeeld het eerst iets in een bepaalde kleur zag. Of een dakkie met een pakkie, dat was zijn favoriet. Gelukkig speelden we niet wie het eerst bijvoorbeeld een Toyota of een Mercedes of een andersoortig merk zou zien, want daar ben ik niet zo goed in. Ik weet hooguit de kleur van een auto en de eerste drie letters van de nummerplaat (in Nieuw-Zeeland beginnen de nummerborden met drie letters gevolgd door drie cijfers). Dat is mijn manier om te onthouden wie in welke auto rijdt.

Die eerste drie letters zorgen vaak voor hilariteit in mijn auto, voornamelijk met zoonlief, want die doet heerlijk mee met mijn onbenullige spelletje: Wie spot het eerst een maffe, melige, spannende of vieze lettercombinatie op een nummerbord.

Een standaard grap met één van mijn Nederlandse vriendinnen is dat ik sinds ik haar ken continu tegen auto’s met nummerplaten aan loop die beginnen met de afkorting van haar naam. Ik maak er een foto van en dan stuur ik die naar haar met het onderschrift: Je hebt je auto weer eens laten staan. Ze heeft inmiddels een heel wagenpark (aan foto’s).

Ik weet inmiddels dat de rode cabrio die mijn andere Nederlandse vriendin af en toe van haar man leent een BMW is, maar dat is alleen omdat ik er zelf een paar keer in heb mogen zitten, naast de bestuurster.

Haar eigen auto is een grote groene 4wheel drive, waar ik het merk niet van weet, maar zeer herkenbaar. Haar man heeft haar een nummerbord met haar eigen naam gegeven.

Inmiddels weet ik ook welke auto’s mijn tennismaatjes besturen. De meesten hebben een “normale” auto. Tenminste dat denk ik  … in mijn ogen zien ze er niet super de luxe uit. Behalve die dan van de miljonair, de voormalige bakker. Hij heeft een witte Lexus met de naam van zijn eigen wijn op de nummerplaat. Wit is helemaal in hier in Nieuw-Zeeland. Wit is schijnbaar het nieuwe zwart en erg chique. Het ontgaat me.

Hij had eerst een Alpha Romeo. Een rode. Hoe ik het merk weet? Omdat hij er altijd met naam en toenaam wat over te mekkeren had. Er mankeerde altijd wat aan die Alpha. De enige reden waarom ik weet dat hij nu in een Lexus rondrijdt is omdat hij vertelde dat hij er eentje aan ging schaffen.

Enige weken geleden draai ik met een netjes boogje de tennis parkeerplaats op. Vanuit mijn ooghoeken zie ik een glanzend nieuwe rode grote auto. Best mooi op zich. De man van mijn Engelse vriendin stapt uit. Hij heeft een eigen bedrijf in wet wipes, van die schoonmaakdoekjes. Hij doet het goed, hij en zijn vrouw hebben vorig jaar een kast van een huis gekocht. Ik denk dat je van anderhalf miljoen niet veel terug krijgt.

Mijn blik valt meteen op het nummerbord. Geweldig, het begint met KUS. Dat onthoud ik wel!

Ik vertel mijn man over de nieuwe auto en de nummerplaat. ‘Wat voor auto is het?’, vraagt hij belangstellend … ‘Uuuuuhm een rode,’ antwoord ik. ‘Heb je het merk niet gezien?’, zegt manlief vervolgens. ‘Nee … het is een grote rode auto met het nummerbord KUS,’ zeg ik.

De volgende dag lopen manlief en ik langs de Opel dealer waar een grote rode auto op het terrein staat. Ik roep: ‘Oh dat is em … denk ik …’ Mijn man verkeert inmiddels in de volste veronderstelling dat mijn Engelse tennismaatje in een Opel rond rijdt …

De eerstvolgende tennissessie besluit ik een foto te nemen van het nummerbord. Ik pak m’n camera en klik, de kus staat er gelikt op. Ik bekijk de foto en ik zie ik zie wat jij ook ziet:

Het is een Jaguar!

Nepnagels

Is het geen feest om je op te doffen? Mijn dochter vindt het het einde. Ze heeft nagellak in alle kleuren van de regenboog en allerhande kwastjes om je mooi te maken. Haar enthousiasme werkt aanstekelijk.

Ik heb twee kleuren nagellak, voor op m’n tenen wel te verstaan; goudbruin en donderrood. Onder geen beding bereiken die kleurtjes de nagels van mijn vingers. Mij niet gezien, ik kijk liever niet naar die kromme klauwtjes en anderen denk ik ook niet. Ik vestig liever de aandacht op mijn benen … of décolleté.

Continue reading “Nepnagels”

Fotografe

‘Mama, hou je ogen toch eens op de weg,’ klinkt het vanuit zoonlief z’n bekkie. Hij heeft zijn wekelijkse tennisles achter de rug en we zitten samen in de auto, op weg naar huis.

Het lijkt net of er juist op die maandagavonden, als ik in de auto zit, de prachtigste zonsondergangen geregeld worden, zomaar! Die ik dan al rijdend aan mijn neus voorbij zie gaan. Ik zit er stiekem naar te kijken. Hij voegt er beleefdheidshalve nog even aan toe dat hij weet hoe prachtig ik de lucht vind, maar dat hij liever nog een poosje leeft.

Continue reading “Fotografe”