Zo liep het

Eigengereidheid zit een beetje in onze familie, geloof ik. Hautain overkomen ook, heb ik van verschillende mensen die nu vrienden zijn, gehoord. We zìjn het niet hoor, als je ons écht leert kennen. Ik hoor m’n man nu al denken, gelóóf ik, een béétje?! Ik weet het wel zéker. Mijn moeder, bijvoorbeeld, zwemt “haar eigen slag”. Ze is geslaagd hoor, niet alleen voor haar zwemdiploma. Het zit gewoon in de genen, ook in die van onze dochter.

Dubbel erfelijk belast is ze, van generatie op generatie overgedragen. Mijn oma was ook zo’n eigengereide. Het verhaal over hoe mijn vaders ouders een stel werden, is mij altijd bijgebleven. Mijn opa vroeg: ‘Mag ik met je (naar huis) lopen?’ Een verkapte vraag voor: ‘Mag ik verkering met je’, denk ik. Mijn oma zei: ‘Je loopt op je eigen benen.’ Het liep uiteindelijk uit de hand tot een huwelijk dat tot hun dood heeft stand gehouden.

Onze dochter “loopt” sinds februari vorig jaar met een jongen die dezelfde naam als haar vader draagt. Toen manlief hem gekscherend Junior noemde, was zijn pittige comeback: ‘Dat maakt jou Senior‘. Manlief kwam er wijselijk niet meer op terug. Tijdens de lockdown (van 26 maart tot 11 mei, 2020) verbleef onze dochter bij ons. Voordat de vlucht vanuit Dunedin naar Hastings werd geboekt, overwogen manlief en ik of we zouden voorstellen haar vriendje mee te nemen, maar het was nog maar erg kort “aan”. Ze kwam alleen en waren met ons eigen gezin, met z’n vieren.

Tijdens deze weken zag dochterlief haar vriendje elke dag op het scherm, via FaceTime. Vaak liep ze na een poosje de woonkamer in met de mededeling: ‘Nou, ik ben weer eens het derde wiel aan de wagen hoor.’ Ze kletsen wat af (online), broerlief en haar vriendje. Het loopt gesmeerd tussen die twee.

Als dochterlief weer terug wil naar Dunedin, na de lockdown, loopt er iets spaak. Er is er geen aansluitende vlucht meer te vinden vanuit Christchurch. Haar vriend biedt aan haar op te halen. Nou, nou, hij loopt wel met haar weg hoor, denken wij als ouders, anders ga je geen vier en half uur (enkele reis) rijden.

In augustus wordt door dochterlief een vliegtripje voor mij naar Dunedin geboekt; voor mijn verjaardag. Dat was een leuke verrassing. In de vier dagen daar, leer ik dochters wederhelft kennen als een soort jeugdige versie van mijn man. Er zijn een paar dingen die me opvallen. Hij is buitengewoon analytisch, pragmatisch, zuinig met geld, lief (meestal, ze loopt niet meteen weg hoor), keurig (een beetje OCD-e-rig) en een goed gevoel voor humor. Hoe is ze daar tegen aan gelopen?!

Dochterlief wil graag kerstmis 2020 thuis vieren. In dit geval laat ze ons geen keuze; ze komt met haar vriend. Natuurlijk is de hare welkom. Hij loopt inmiddels al een poosje mee! Ze arriveren op dinsdag de 18 december. Ik krijg duidelijke instructies van dochterlief dat de kerstboom moet wachten totdat zij er is. Het optuigen is aan haar. Ik vind het allang best. Het zal allemaal wel loslopen.

Op de maandag ervoor laat ik mijn voeten en nagels verzorgen door een professional. Dat staat toch het best voor de zomer als je altijd in sandaaltjes of op slippertjes loopt. Als ik terug kom, loopt het anders dan verwacht. De kinderen die we morgen zouden ophalen van het vliegveld zijn er al! Loop ik achter? Heb ik iets gemist? Nee hoor, ze hebben ons verrast. Nou ja, niet hij, maar zij, onze dochter. Zij loopt over van plezier! Hij zegt meteen dat zijn moeder hem zou vermoorden als hij eerder aan zou komen dan aangekondigd. Zo’n vaart loopt het niet met mij hoor, ik loop over van blijdschap!

De bijna vier weken die volgen met z’n vijven zijn buitengewoon gezellig. Het lijkt net of de vriend van onze dochter al jaren mee loopt. Het doet me goed dat zoonlief en ook manlief en ik het zo goed kunnen vinden met deze jongen. Het had heel anders kunnen lopen.

De tijd vliegt en ze zijn inmiddels weer naar huis. We weten nu dat hun ontmoeting op ongeveer dezelfde manier is verlopen als bij mijn opa en oma. Toen ze elkaar voor het eerst zagen lopen, liep dochterlief nog op krukken. Ze had net haar knie operatie ondergaan en had nogal wat moeite met haar tas dragen. Een zekere jongen, die achter haar liep, bood aan haar tas te dragen. Nee hoor, mevrouw droeg haar tas zèlf wel. Het aanbod werd op hautaine wijze afgewimpeld.

Nu ik hem wat beter ken, hoor ik hem alsnog denken: ‘Zeg dame, ik wil niet meteen met je trouwen hoor, alleen je tas maar dragen.’

Accomodatie

Toen wij begin van dit jaar besloten dochterlief per auto naar de door haar gekozen studiestad Dunedin te brengen, ging ik driftig aan de slag met de Airbnb site. Voor deze roadtrip van ongeveer drieduizend kilometer heen en terug moest ik diverse overnachtingsplekken boeken.

Mijn gevleugelde uitspraak voor vakantie accommodatie was jarenlang: We hoeven er alléén maar te slapen, voor de rest zijn we toch op pad.

De eerste overnachting is in het pittoreske Picton, op het Zuider eiland. We verblijven in een verbouwde garage met koeienthema; The Cowshed.

Buiten de koeien knuffels, kussens, glazen, bekertjes en bakjes zijn er gelukkig ook bedden, met koddig koeiendons. In dit gezellige rommeltje kan een blind paard (of een blinde koe) geen schade aanrichten, maar alles is schoon en fris.

Ons tweede onderkomen is in Rolleston, dat ligt vlak bij Christchurch. Bij mensen in huis. Ons zijn twee slaapkamers toebedeeld met een badkamer in het midden. Het huis staat op Airbnb geadverteerd als minimalistisch. Ik had mij niet echt verdiept in wat dat werkelijk betekent, maar er staat niets op het aanrecht in de keuken. Waar hebben ze hun spullen verstopt?

De badkamer is prachtig, dat moet gezegd worden, maar niet erg praktisch. Waar is in vredesnaam het prullenmandje?! Het is zo minimalistisch dat het er gewoon ècht niet is. Je kunt er namelijk moeilijk overheen kijken op een totaal lege vloer. Als ik ernaar vraag, zegt de host dat sanitair afval in de prullenbak in de keuken hoort. Mijn keuze is het niet. En fris is anders!

‘S nachts krijg ik absurde ideeën. Ik hoop niet dat hun hond (ze hebben zo’n hele grote snuffelaar) met mijn afval aan de haal gaat. Ik heb namelijk alles dat ik eigenlijk in de door de host aangewezen afvalbak had moeten gooien in toiletpapier gewikkeld. Het ligt in een (keurig) hoopje naast het toilet. Ik ga daar een beetje midden in de nacht helemaal naar de keuken sjouwen. In gedachten zit ik op de verhuurster te mopperen: ‘Jij bent toch zelf ook een meisje?! Heb jij dan geen prullenmandje naast je toilet?’. Ik ga toch nog maar even kijken of ik de deur wel goed heb dicht gedaan …

Ik mis ook een bekertje om m’n mond te spoelen. Dat doe je toch immers altijd na het tanden poetsen? Deze wasbakken zijn puur ontwikkeld voor de mooiigheid. Je krijgt met geen mogelijkheid je hoofd onder de kraan om aan de waterstraal te lurken. Demonstratief zet ik een beker uit de keuken in de badkamer. Een stille maar demonstratieve hint.

In Queenstown verblijven we twee nachten in een loft, een soort zolder met uitkijk op de besneeuwde bergen. Heerlijke bedden met prachtig linnengoed. Een schone badkamer met dito handdoeken. Mij hoor je niet klagen. Er is zelfs een Nespresso apparaat. Dan heb je mij als coffee-holic al heel gauw gelukkig.

In Dunedin, waar dochterlief op zaterdag in haar studentenkamer trekt heb ik voor twee nachten een kamer bij iemand in huis geboekt. Het ligt op vijf minuten loopafstand van de universiteit en de kamer van onze dochter. Super handig, en we hoeven er alleen maar te slapen, toch?

Zoals afgesproken komen we tussen vier en vijf aan bij ons onderkomen. Er zit een oude man voor het huis met een kop koffie. Dat moet onze host zijn. Terwijl manlief de spullen pakt, loop ik naar de bewuste man, stel me voor, en vraag waar onze kamer is. Ik kan hem amper verstaan. Hij mist een hoop tanden en hij ziet er heel anders uit dan op de profielfoto van Airbnb.

Wat we binnen aantreffen is een uiterst uniek décor. De zogenaamde “Vieze Vintage” stijl.

In het halletje brandt een geurkaars om de stank die in het huis hangt te verdoezelen. Op de slaapkamer ligt een doekje op de grond, hetgeen doet vermoeden dat hij wèl geprobéérd heeft schoon te maken. Het gelige beddengoed licht ik even op … Ik krijg meteen visioenen over bedbugs, ik doe hier vast geen oog dicht!

Ik moet nodig plassen, dus vraag ik waar de badkamer is. Ik heb in mijn leven al heel wat wc’s gezien en ook vieze, maar deze is echt grensoverschrijdend. Ik houd het wel op.

Handdoeken gebruik ik thuis ook meer dan eens, maar deze hangen er vies en verfrommeld bij. Zouden ze wel gewassen zijn? Ik wil hier niet naar de wc, en zéker niet slapen.

We proberen iets anders te boeken in Dunedin, maar alles zit vol! Uiteindelijk kunnen we terecht in een motel in Balclutha (meer dan een uur rijden vanaf Dunedin).

Ik ben nog nooit zo blij geweest met een schoon bed.

We gaan in december met onze kinderen een paar dagen naar Rotorua. Ik heb via Airbnb een huis geboekt dat er erg appetijtelijk uit ziet, want we moeten er uiteindelijk wèl slapen!