Relax

Creditcards, wat een heerlijke uitvinding!

Voorheen had ik een heuse portemonnee voor dit handige kaartje, maar die beurs liet ik nog wel eens ergens liggen, met alle toestanden van dien, zoals bijvoorbeeld paniektelefoontjes naar manlief die me moest helpen met het backtracken van winkels die ik had bezocht. Je zult zo’n vrouw hebben 😉

Om verdere ellende voor hem en voor mij te voorkomen heeft mijn man online bij AliExpres expres een keurig hoesje gekocht om mijn pasjes samen met mijn geliefde iPhone te omhullen. Ik verhul niet dat ik dit verlengstuk van mijn hand nergens laat liggen. Dit gaat helemaal goed komen. Nooit zal ik mijn kaartje(s) meer kwijt raken.

Op zaterdagavond na aankomst op Rarotonga Airport kan ik direct m’n creditcard uit z’n hoesje trekken, want alle toilet artikelen zitten in de verloren koffer. Ik hou niet echt van onnodig geld uitgeven, maar ja, we hebben toch tandenborstels en een shampoo nodig. Gelukkig is er een winkeltje open en scoor ik  voor het luttele bedrag van veertig(!) dollar de dingen die we nodig hebben.

Wat?! veertig dollar, klopt dit wel? Het lijkt me een beetje erg veel, maar goed, ik heb geen zin en tijd om me hier echt druk over te maken. We kunnen in ieder geval straks onder de douche onze haren wassen en lekker even onze bakkes schrobben. Ook heb ik eieren in m’n mandje gegooid voor de volgende ochtend.

Als we wakker worden is alle ellende al gauw vergeten. We kijken uit over een prachtig wit strand met palmen en daarachter een azuurblauwe heldere zee met bijbehorende tropische temperatuur.

De gastheer en vrouw hebben ontbijt voor ons klaargelegd. Er is brood en melk. Bovendien liggen er bananen en een papaja op de fruitschaal, in de eiland volksmond ook wel paw paw genoemd. Jasses, wat een vieze vrucht is dat. We zijn het er met de voltallige familie over eens dat de smaak nog het meest overeenkomt met de weeige lucht van een vieze luier. En zo wordt papa-ja dus papa-nee!

De papa van het gezin krijgt deze ochtend definitief een ja, want hij maakt een heerlijk roereitje voor ons. Bammetje in de broodrooster erbij en klaar zijn we.

We moeten boodschappen doen. Het is zondag en we waren al gewaarschuwd dat op zondag alles stil ligt. Iedereen zit in de kerk! Gelukkig is er een klein supermarktje open. We willen ook wat bier en wijn in slaan, maar wat schetst onze verbazing??? De alcohol staat ons lonkend toe te lachen … achter slot en grendel wel te verstaan. Wat is dit voor onzin? Jezus maakte toch wijn van water, of was dat alleen doordeweeks?

We slaan de hoognodige zaken in, het is allemaal duur genoeg. Alles moet geïmporteerd worden op dit eiland.

Overdag zijn we lekker aan’t acclimatiseren, lekker een beetje lezen, snorkelen en gewoon genieten van het lekkere weer en uitzicht. Dan wordt het tijd om op zoek te gaan naar een restaurantje. Het eiland is binnen drie kwartier rond te rijden, er is ook maar één grote weg.

De meeste restaurants zitten dicht, maar na ongeveer een half uur rijden komen we bij een restaurantje dat er super gezellig uit ziet. Het wordt gerund door een Engelsman. We eten heerlijk, met een alcoholische versnapering, want dat schenkt hij gelukkig. Zondag of niet.

Na afloop betaal ik met m’n creditcard en sta ik gezellig te kletsen met de eigenaar. Het maaltje was verrukkelijk. Ik ging voor de verse tonijn curry, dat krijg ik thuis niet!

En zo wordt het maandag, de dag dat alle winkels gewoon open zijn op Rarotonga. Tijd voor de echte boodschappen in de grootste supermarkt. Bij de kassa aangekomen wil ik betalen. Ik haal mijn iPhone tevoorschijn en … geen creditcard!

Paniek!

Meteen backtracken. Waar heb ik voor het laatst m’n kaart gebruikt? Juist, bij het restaurant.

Daar aangekomen is de eigenaar gelukkig aanwezig. Hij verzekert mij dat hij de creditcard terug heeft gegeven … Ik twijfel.

Kijk nog eens in je tas zegt hij. I give it another go, maar geen kaart hoor.

Waar bewaar jij je creditcard normaal gesproken, gaat hij vervolgens verder. Ik laat hem mijn iPhone hoesje zien. ‘Kijk nog eens goed,’ zegt hij. Ik kijk en kijk nog eens. En oh … ik voel een blos vanuit mijn tenen omhoog stijgen. Ik heb de kaart in het achterste vakje gedaan en die is heel diep: de stouterik is helemaal naar beneden gezakt en zit verscholen achter alle andere kaarten. Waar is de grond waar ik in kan zakken?

Oh, wat ben ik een domme koe, roep ik verbouwereerd met een knalrood gezicht uit.

Als ik in de auto vertel hoe de beste man achter de balie vandaan kwam en mij een hug gaf op de goede afloop en zei: ‘Nee hoor je bent geen domme koe, je bent schattig,’ deelt mijn dochter mij op zoetsappige toon mee:

‘Weet je wanneer ik het woord schattig gebruik? Als mensen héél dom zijn …’

11 thoughts on “Relax

      1. Dank je! Ik kwam via de zoekfunctie in WordPress op je site terecht en het sprak me gelijk aan. Ik was net wel even aan het knutselen op mijn site (even stoeien met een ander thema) toen ik zag dat je had gereageerd. Dus misschien zag het er wel even rommelig uit. Het nieuwe thema was geen succes dus ik heb het weer terug gezet naar het oude thema 😉

        Liked by 1 person

  1. Ottelius

    Als je in je blog refereert naar een Bijbelse gebeurtenis, moet ik natuurlijk daarop reageren.
    Je schreef: “Wat is dit voor onzin? Jezus maakte toch wijn van water? Of was dat alleen doordeweeks?”
    Uit onderzoek is gebleken dat de wijn waarover in de Bijbel wordt gesproken, niet de opzettelijk gefermenteerde sap van druiven (in houten vaten) was, zoals wij dat tegenwoordig wijn noemen. Druivensap werd over het algemeen bewaard in leren zakken. Hoe langer het bewaard werd, hoe gefermenteerder (meer bedorven) het werd. Een natuurlijk proces. De gewoonte was echter om de sap zo goed mogelijk te drinken, en dus zo vers mogelijk. Alcoholhoudende druivensap (wijn) was eigenlijk bedorven. Dus dat werd op een feest pas geschonken als er geen verse druivensap (goede wijn) meer was. Dus toen Jezus water in wijn veranderde, en de gastheer vroeg waar dat vandaan kwam, ging het dus om verse druivensap en niet de bedorven versie. Trouwens met alcoholhoudende wijn zou je ook onmogelijk 7 dagen kunnen feesten, zonder dat iedereen laveloos werd.

    Like

  2. Dankjewel voor de promotie! Ik heb al een tijdje een blogje in mijn hoofd over emigratie, ik denk dat het dan wel leuk is om jou daarin te noemen.
    Via WordPress.com kun je mij volgen. Ik had eerst een FB pagina voor de Veendammerman maar die heb ik een tijdje geleden opgeheven. Groeten uit Groningen!

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s