Over aardige mensen

Nieuw-Zeeland is een gastvrij en relaxed land. Bijna iedereen is beleefd en vriendelijk, Kiwi’s zullen niet zo gauw onaardig zijn uit angst iemand voor het hoofd te stoten.

Ook heb ik proefondervindelijk vastgesteld dat er niets aan te merken is op de Nieuw-Zeelandse gezondheidszorg. Toen onze dochter enige jaren geleden scoliose ontwikkelde, hebben de desbetreffende specialisten, artsen, secretaresses en verpleegsters mij altijd even vriendelijk te woord gestaan. Zelfs toen ik bijna elke dag aan de telefoon hing om te vragen wanneer de spinal fusion plaats zou vinden. Ze moeten vaker dan eens gedacht hebben: Daar hèb je die Dwingende Dutchie weer.

Gelukkig hebben de heren operateurs in het privé ziekenhuis in Wellington haar ruggengraat weer mooi recht gekregen. Dit met behulp van een bot transplantatie en een lading metaal waar je U tegen zegt en waarbij ze nooit meer zonder alarmbellen door de douane bij het vliegveld komt.

Maar hiermee waren haar problemen nog niet voorbij. Ze ontwikkelde een hartritme-stoornis waarvoor ze enige weken geleden een ablatie onderging. Wederom in Wellington.

Onze hoofdstad ligt een paar honderd kilometer bij onze woonplaats vandaan. We herinnerden ons dat we via het ziekenhuis benzinebonnen kunnen claimen. Ik ga naarstig op zoek en vind een formulier met de naam van de betreffende persoon, maar geen telefoon nummer of locatie. Ik besluit gewoon naar het ziekenhuis te gaan en aan de balie te vragen waar ik wezen moet.

De receptie is onbemand, maar er loopt wel een vriendelijke vrijwilliger rond die mij vraagt waar ik naar op zoek ben. Vicky van Vervoer, vertel ik hem. Ah, zegt hij, dan moet je volgens mij op de tweede verdieping zijn en moet je het daar maar even verder vragen … Ik krijg nog een alleraardigst klopje op m’n arm als ik weg loop.

Ik ga met de trap, ik heb een hekel aan liften. Aan de balie van desbetreffende afdeling vraag ik netjes waar ik moet zijn en word naar de kamer erachter verwezen. Ik klop keurig op de openstaande deur. Met een priemende vinger word ik naar de gang verwezen waar ik plaats kan nemen op een stoeltje totdat Vrouwe Vervoer zover is. Ik heb bijna de neiging om voor de grap al buigend weg te lopen. Na een poosje mag ik binnenkomen. Ik ben goed voorbereid, denk ik zelf, ik heb immers al het papierwerk van de betreffende afspraken bij me. Daarin vergis ik me, ik krijg een fikse uitbrander van Vinnige Vicky. Ik had een telefonische afspraak moeten maken. Ik was allang blij dat ik de naam van dat mens nog ergens had! Of ik over een uurtje of anderhalf terug wil komen, ze moet àl het administratiewerk gaan doen. ‘Tot straks,’ zeg ik met een allervriendelijkste glimlach, alhoewel Vicky mij allerminst in vervoering brengt.

Om de tijd te overbruggen ga ik boodschappen doen en daarna op naar het ziekenhuis maar weer. Opnieuw staat de deur wagenwijd open. Het ziet er uitnodigend uit, maar ik weet inmiddels beter. Ik durf niet meer te kloppen, maar moet toch op een of andere manier mijn aanwezigheid aan haar kenbaar maken en dus zeg ik heel zachtjes: ‘knock knock’. Wederom word ik met een vernietigende blik naar de stoeltjes verwezen. Ze is zo klaar, zegt ze. Als ik binnenkom moet ik maar liefst één heel voorbedrukt formulier ondertekenen waar ze alleen mijn naam, het bedrag en de data van de afspraken in Wellington heeft moeten invullen … Maar het is toch mooi een vergoeding van 340 dollar. Als ik de bonnen in ontvangst neem zegt ze met een gezicht alsof ze het verdorie uit haar eigen zak moet betalen tegen me dat als ik de volgende weer benzinegeld kom innen haar van te voren moet verwittigen. Ik wil haar net vertellen dat ik hoop dat we niet meer naar Wellington hoeven, althans niet meer naar het ziekenhuis. Ik krijg de kans niet eens. Bedillerig spoort ze me aan haar nummer op te schrijven. Wat een intens onaardig mens is dit. Totaal onrepresentatief voor de gemiddelde Kiwi.

Terwijl de rillingen over mijn ruggegraat lopen en ik gedwee (ik durf niet te weigeren) haar telefoonnummer noteer, hoop ik met heel mijn hart dat ik deze Kattige Kiwi noooooit meer hoef te zien …

3 thoughts on “Over aardige mensen

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s