Over aardige mensen

Nieuw-Zeeland is een gastvrij en relaxed land. Bijna iedereen is beleefd en vriendelijk, Kiwi’s zullen niet zo gauw onaardig zijn uit angst iemand voor het hoofd te stoten.

Ook heb ik proefondervindelijk vastgesteld dat er niets aan te merken is op de Nieuw-Zeelandse gezondheidszorg. Toen onze dochter enige jaren geleden scoliose ontwikkelde, hebben de desbetreffende specialisten, artsen, secretaresses en verpleegsters mij altijd even vriendelijk te woord gestaan. Zelfs toen ik bijna elke dag aan de telefoon hing om te vragen wanneer de spinal fusion plaats zou vinden. Ze moeten vaker dan eens gedacht hebben: Daar hèb je die Dwingende Dutchie weer.

Continue reading “Over aardige mensen”

Over koken

Alweer een poosje geleden vond ik een bericht op mijn Facebook. Ik was genomineerd door Prachtige Mama’s om tien blijmakers op te schrijven. Voor alle mama’s die dit lezen, het is een leuk platform waar je kunt genieten van blogs, recepten, ideeën voor verjaardagsfeestjes, mode en ga zo maar door.

Een van de alledaagse dingen die mij blij maakt is koken, en dat moet ik even uitleggen. Het is niet zozeer het koken zelf dat ik leuk vind, maar ik geniet van de complimenten die ik krijg als het allemaal op tafel komt en iedereen het lekker vindt.

Ik zie mensen graag genieten. Als iedereen geniet, ben ik blij. Dat is dus één van de dingen die ik heb opgeschreven.

Best lastig, vind ik, koken voor een grote groep. Vooral in de winter, als je de barbecue niet kan of liever gezegd niet wil gebruiken. Alles onder de vijftien graden vind ik gewoon koud.  Ik ben goed geacclimatiseerd zullen we maar zeggen.

Ik heb een vierpittertje. Geen gas, maar keramisch. Twee kleintjes en twee iets grotere. Zodra je een grote pan op de grootste plaat zet kun je er nog net een piepklein pannetje achter zetten op het kleine pitje. Ik moet dus altijd alles super goed plannen. Eerst de aardappeltjes bereiden en warm houden in de oven. Meestal maak ik een salade, want anders moet ik de groenten ook nog warm houden …

Menigmaal heeft mijn man het aangeboden hoor. Moeten we niet een nieuwe keuken aanschaffen, vraagt hij dan heel lief. Maar ja, dan denk ik aan de prijs en meteen aan die bloedjes die zo graag willen studeren en dan denk ik … nee hoor, laat maar.

Ik kom het meest in de problemen als ik pasta moet koken voor een behoorlijk aantal mensen. Ik moet natuurlijk niets, ik kan ook voor iets anders kiezen, maar mijn Tagliatelle à la Léontine wordt altijd met zoveel enthousiasme naar binnen gewerkt dat ik het er graag voor over heb.

Als ik met mijn vriendin door de K-Mart struin kom ik op een lumineus idee. Ik zie ineens een hele grote inductieplaat voor maar 49 dollar. Koopje! Ik bedenk dat ik die heel makkelijk op het aanrecht kan zetten naast de kookplaat. Stekker erin en klaar.

Nu moet er natuurlijk nog een inductiepan komen … Op naar Stevens, dat is een gespecialiseerde zaak in pannen en keuken benodigdheden.

Ik kom binnen en kijk eens even rond.  Al gauw komt er een dame op mij af die mij vraagt of ze mij kan helpen. Ik vind haar aardig, ze heeft een Schots accent en ze vraagt waar ik vandaan kom. Dat doet al een boel. Ik doe haar het verhaal uit de doeken.

Heel ver op de bovenste schap (natuurlijk)  staan de inductiepannen. Wat mag dat kosten zo’n pan? Ze heeft geen flauw idee, zo veel verkoopt ze er niet.

Oké, dat zou al een waarschuwing moeten zijn. Ze heeft een ladder nodig, nu wil ze zelf ook wel eens weten wat zo’n pan kost. Mevrouw klimt het laddertje op en de pan wordt met veel poeha tevoorschijn gehaald … tweehonderdnegenenveertig dollar vijfennegentig … waaaaattttt?

Het ergste is, dat is nog maar de kleinste. Ik denk dat je er voor maar liefst zes personen pasta in kan koken. Kom ik lekker ver mee met al m’n bezoek.

‘En?’, vraagt de verkoopster, ‘wat denkt u ervan?’

‘Och, laat maar hoor, ik vind de kleur niet zo mooi …’