Hoe een aardbeving ons van pas kwam

Ons huis stamt uit de zestiger jaren. Volgens het bouwrapport dat wij lieten uitvoeren alvorens we het kochten is het oerdegelijk gebouwd. De kans op instorten is echt nihil, maar bij de meest recente aardbeving kreeg ik toch ècht de schrik in m’n benen. Ze trilden gewoon, net als ons huis … wat maar bleef maar trillen en schudden. Net toen we met de voltallige familie klaarstonden om onder onze solide tafel te duiken stopte het … gelukkig.

Vóór de bewuste aardbeving hadden we na hevige regenval al de nodige moeite met het sluiten van onze voordeur. Om nog maar niet te praten over het openen. Eenmaal dicht, dan kreeg je hem zo één twee drie niet meer open. Niet dat het erg veel uitmaakt, want  onze voordeur was toch al in onbruik. Bijna iedereen maakt gebruik van de artiesteningang; de achterdeur.

Behalve de meneer die de koffie voor ons Nespresso apparaat komt afleveren, die klopt altijd netjes aan de voordeur. Een beetje onhandig, dat wel, maar met een beetje gewurm en gewrik en misschien een klein trapje hier en daar (niet doorvertellen) lukte het meestal nog wel om ons zwarte goud door de voordeur naar binnen te slepen.

Na bovengenoemde aardbeving is ie dus met geen mogelijkheid meer te sluiten. De sponning is totaal verzakt, uit z’n voegen getrild. Onze deur is uitgeschakeld. Daar laten we nog wel eens naar kijken te zijner tijd en bovendien zit er nog een hordeur voor. We denken er eigenlijk niet meer aan.

Het plan om eindelijk eens een weekendje met z’n tweetjes op pad te gaan heeft prioriteit. Het is ongebruikelijk, een unicum, nog nooit vertoond. Sinds we in Nieuw-Zeeland wonen zijn we nimmer een weekend samen op pad geweest. Natuurlijk wel eens een avondje uit, maar nog nooit zijn wij eens een weekje of zelfs maar een weekend op stap geweest met z’n beidjes. We besluiten naar Taupo te gaan, dat is de dichtstbijzijnde leuke stad. Ik struin het internet af op zoek naar een motelletje. Ik vind een knus kleintje op HeuHeu street, ongeveer vijf minuten van het centrum verwijderd. Het belooft mooi weer te worden, dus het gaat helemaal goed komen. We hebben er zin in.

Natuurlijk verwittigen wij onze buren van het feit dat wij er in het weekend niet zullen zijn. Normaal gesproken, als we met de kinderen wat dagen op pad gaan, geven wij altijd onze sleutel af en een backup van de computers, maar in dit geval gaat het maar om één nachtje, dus we zwaaien ze gewoon gedag. Ze zitten heerlijk een kopje koffie te drinken voor hun huis als we wegrijden.

Onderweg snacken we in Franse stijl. Ik heb stokbrood met heerlijke kaasjes meegenomen. Alleen het flesje wijn ontbreekt, maar ja, er moet nog gereden worden … de alcoholische versnaperingen moeten wachten tot Taupo.

Als we daar zo rond enen aankomen parkeren we en wandelen langs het kratermeer naar een restaurantje aan de waterkant. Heerlijk, manlief kan een lekker pilsje nemen en ik bestel een chardonnay.

We hebben nog niet koud ingecheckt, het is inmiddels zo rond tweeën, of mijn telefoon gaat … Wie kan dat nou zijn? Het is de buurvrouw. Aan haar gestresste stem te horen is er wat aan de hand. Ja hoor, paniek! Ik hoor lawaai op de achtergrond, ons alarm gaat af, al een tijdje. Het wil niet stoppen en ze hebben geen sleutel … Of we onze zoon er misschien eentje hebben meegegeven?  Nee, die is uit logeren en halen we pas morgen weer op, waar heeft hij een sleutel voor nodig? Het enige dat er op zit is weer naar huis te rijden, we kunnen toch moeilijk dat alarm zo laten loeien … Het is even schakelen, we hadden ons hier echt op verheugd, maar er zit niets anders op.

Dan verschijnt er een glimlach op het gezicht van manlief. Ineens realiseert hij zich dat de voordeur niet dicht zit, die ging immers niet meer op slot.

De buurman kan gewoon naar binnen en het alarm wordt uitgeschakeld. We kunnen gezellig in Taupo blijven en van ons weekend genieten. Die laatste aardbeving kwam ons  uiteindelijk goed van pas, maar we moeten zodra we thuis zijn toch maar eens een timmerman inschakelen en permanent een sleutel bij de buren ophangen …

4 thoughts on “Hoe een aardbeving ons van pas kwam

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s