Cycloon

Heb ik jullie ooit al eens ingewijd in mijn ochtendroutine? Eerst wakker worden natuurlijk, zoals iedereen. Mijn man heeft een seven o ‘clock alarm op zijn Fitbit. Mijn biologische klok maakt mij daarvòòr al wakker, gewoon om dat ding te pesten. De afzuiger en douche worden aangezet. Hink, stap, sprong en haantje de voorste staat er al onder. Vóór alle anderen.

Voor mijn gevoel staat de douche op een heel normale temperatuur. Ik was m’n haren, scheer me hier en daar, maar schijnbaar is de warmtegraad een beetje te hoog voor manlief. Hij draait hem altijd een tikkeltje terug en vraagt of ik gaar ben als ik er onderuit stap … Mijn standaard antwoord is: “Ping”, het geluid dat de magnetron maakt als de groente klaar is. Ik ben goed geprepareerd na mijn hete stortbad, ofwel klaargestoomd voor de dag.

Gehuld in mijn handdoek, borstel in de ene hand om mijn manen te ontwarren, loop ik naar m’n telefoon en kijk ik via een druk op de knop met de andere hand (vinger eigenlijk), wie mij een bericht heeft gestuurd via WhatsApp, Facebook Messenger of iMessage. Wie schrijft die blijft. Letterlijk. Stuur mij een bericht en je bent verzekerd van antwoord. Natuurlijk niet meteen, eerst m’n ogen van mascara voorzien en daarna is het tijd voor koffie en een ontbijtje. De rest volgt later.

Afgelopen donderdag krijg ik voor zevenen al een bericht van de tenniscoach, ze schrijft: Ik heb zojuist op de radio een bericht gehoord: Cyclone Warning: batten down the hatches, hetgeen zoveel betekent als: bereid je op het ergste voor. Maar ze blijft optimistisch en zegt: kom gewoon tennissen!

Ik moet een beetje lachen en stuur in dit geval meteen een berichtje terug: Túúrlijk kom ik, er moet heel wat gebeuren wil ik niet komen tennissen. Daarbij komt dat ik mijn vorige sessie heb moeten missen omdat ik maandag was gevallen tijdens mijn wandeling op de Peak. Ik struikelde over de ene boomstronk om vervolgens met m’n knie op een andere terecht te komen. Een flinke jaap was het resultaat. Mijn vriendin schrok: het bloed kwam door m’n broek heen gesijpeld. Ze stond al klaar (met een paar passanten die vroegen of we hulp nodig hadden) om me naar de parkeerplaats te dragen. Gelukkig was dat niet nodig. Strompelen ging mij nog prima af. Wel had ik een middagje rust nodig en een zak bevroren erwtjes voor mijn arme knie. En oh ja, de nodige paracetamol en ibuprofen kwamen ook best van pas.

Rond kwart voor tien vertrek ik op deze bewuste donderdagochtend. Het is nog steeds droog. Het waait niet eens. Cycloon … waar dan? Halverwege de sessie begint het te regenen … maar we meppen gewoon door. Mijn tennisvriendjes en ik vinden het niet erg om kletsnat thuis te komen zolang we dat balletje maar kunnen slaan.

In de middag begint het op de bijbelse zondvloed te lijken. De regen komt echt met bakken tegelijk de lucht uit. Vanaf een uur of twee zijn de cycloonwaarschuwingen niet van de lucht en vanaf die tijd worden ook alle vluchten vanuit Napier geannuleerd. Ik ben bang dat m’n dochter de lucht niet meer in gaat. Ze vliegt immers naar Europa, de volgende dag.

Het is trouwens een geluk dat ze überhaupt kan gaan … ze heeft Mahaim Fibre Tachycardia, een hart ritme stoornis. Als je precies wilt weten wat het is, zoek het maar op. Het was zelfs zo dat de reisverzekering verkondigde dat ze niet op reis kon. Althans, niet verzekerd. Dat kon ik natuurlijk niet over mijn kant laten gaan. Toen de verzekering werd afgesloten was er nog niets aan de hand en bovendien is alles onder controle met de hartmedicatie die ze inneemt. Ik klom meteen als een rasechte leeuw die voor haar welp opkomt in de telefoon en in samenwerking met de cardiologen, het hoofd van de school en diverse anderen is bewerkstelligd dat het kind toch, verzekerd en al, op de zo lang beloofde Europa trip kon gaan.

Tenminste …

Als we ‘s avond televisie zitten te kijken valt de stroom uit en zo blijft het. Er wordt onrustig geslapen en continue bekeken of de vlucht van tien over acht de volgende ochtend nog gaat. Als we met kaarslicht ontbijten blijkt dat haar vlucht de eerste is die weer op de planning staat. Gelukkig, ze gaat gewoon.

Ik moet wel zeggen dat sinds ze is vertrokken het behoorlijk stil is. Normaal gesproken raast ze als een cycloon door het huis met haar bruisende verhalen, geneurie en gezang. en soms ook gevloek als haar iets niet zint …

De komende drie weken ziet mijn ochtendroutine er wel even iets anders uit. In plaats van direct onder de douche te springen, check ik zodra ik wakker word m’n telefoon. Waar is m’n dochter? Wat en waar heeft ze wat geschreven? Heeft ze foto’s geplaatst op Facebook?  Gelukkig, het gaat goed, ze leeft nog! Om me daarna met een gerust hart te gaan douchen.

4 thoughts on “Cycloon

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s