Normaal

Wat is normaal? Ik geef even de definitie.

normaal
bijvoeglijk naamwoord
uitspraak: nor-maal 

  1. wat veel voorkomt of gebruikt wordt

Normaal gesproken ga ik alleen boodschappen doen. Ritjes naar de supermarkt komen veelvuldig voor, vooral omdat teenager nummer twee, mijn zoon, net vijftien is geworden en me de oren van het hoofd eet. Heeft hij net de avondmaaltijd in z’n kraag, snaait ie alweer een koekje weg. Vind je het gek dat het geld ons de zak uit vliegt. Ik beschouw dat tegenwoordig als normaal, want het is al een tijdje zo … Hij blijft maar groeien en torent inmiddels een kop boven mij uit. Wanneer hij mij knuffelt, strijkt hij door mijn haren (ja, genieten hoor … ik vind het super schattig), zijn kin rust op mijn hoofd. Ik vind het nog steeds een beetje gek … wat jaren geleden was het omgekeerd, maar nu is dit normaal.

Zo’n twee jaar geleden beschreef ik in mijn tweede blog On-line shoppen? Nee … Bedankt! hoe mijn dochter altijd mee ging, boodschappen doen. Die dagen zijn wel voorbij, maar onlangs had ze geen zin in haar huiswerk, maar wèl in snoep en vroeg tot mijn verbazing of ze mee mocht. Ik dacht, goh, alleen de frequentie is veranderd, niet de reden, maar ach ik ben in een goeie bui. In de supermarkt laat ik haar alles wat ze wil in het karretje pletteren, ik vind het allang gezellig dat ze mee gaat. Gelukkig is ze niet zelfzuchtig en denkt ook aan haar broertje, die houdt niet van fruit, maar wel van snoepjes: fruit bursts. To burst your bubble, er zit ècht geen fruit in hoor.

Onze voorgangster bij de kassa is een mevrouw met een kindje van een jaar of drie. Het jochie staat, oh zo gevaarlijk, in het winkelwagentje en de moeder roept sit! tegen haar spruitje. Niet één keer, nee, ze blijft het roepen. Maar hoe vaak ze het ook zegt … luisteren ho maar … Het lijkt wel of ze het tegen een ongehoorzame hond heeft. Zelf zou ik het anders aanpakken … want natúúrlijk moet je zitten in zo’n karretje, dat snapt iedereen (behalve ukkepuk). Het jochie staat te lachen en alles lekker te bekijken. Ik sta erbij en kijk ernaar. Ik bedenk alleen dat ik dat sit gebeuren nogal onaardig vind klinken. Ik krijg erg veel zin om er wat over te zeggen … Maar natuurlijk niet tegen de moeder, dat zou niet  aardig zijn, dus met een knipoog zeg ik tegen de donderstraal: ‘Are you a doggie?‘ Vanuit mijn ooghoeken zie ik mijn dochter grinniken.

De moeder vat het eigenlijk best leuk op en zegt dat haar zoon in géén geval een hond is. Eerder een kat. Thuis bestudeert het jongetje het poezige gedrag van het huisdier en doet het na. Hij likt inderdaad katsgewijs zijn vingers af na het eten van zijn banaantje. Goed geoefend, jochie. Misschien moet je je moeder er nog even van overtuigen dat je ècht geen hond bent …

Tijden veranderen. Waar twee jaar geleden mijn dochter nog haar wenkbrauwen ophaalde, vindt ze mijn gekkigheid nu wel leuk. Ze is eraan gewend.

Haar moeder vertoont volkomen geaccepteerd “normaal” gedrag.

3 thoughts on “Normaal

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s