Profijt

Vraag niet hoe het kan, maar profiteer ervan, zegt m’n moeder altijd. Van onhandigheid kun je natuurlijk weinig profijt trekken. Regelmatig laat ik wat uit m’n takken vallen, gooi ik iets om of zet ik dingen ‘op scherp’, zoals mijn man het noemt. Het komt dan ook meer dan eens voor dat er in Huize Rutten een kast wordt open getrokken, waarop er geheid iets naar beneden komt denderen. Ik ben schuldbewust en krijg hem ook altijd. Ik weet het, ik ben nu eenmaal niet zo handig.

Zo zette ik tijdens een weekendje Wellington met mijn vriendin ‘s avonds m’n lege wijnglas op het aanrecht. De volgende dag let ik even niet op en prompt rinkelen de scherven in de rondte. Allemaal scherpe stukjes glas over de vloer …  ik wind er geen doekjes om, dus ik zeg: ‘Sorry, ik ben een beetje onhandig.’ Mijn vriendin geeft er een prachtige draai aan door te zeggen dat het vast ligt aan de cilindrische verdraaiing die ik in m’n ogen heb. En zo praat ze super schattig mijn gekluns goed. In haar ogen ben ik gewoon verdraaid onhandig.

Een paar weken terug organiseerde mijn man een mysterieuze trip. Ik heb echt geen flauw idee waar hij me mee naar toe zal nemen. Buiten m’n kledij (kleed je maar warm aan hoor, het is meer dan twee uur rijden) krijg ik de instructie dat ik stevige schoenen moet aantrekken. Om acht uur sta ik klaar in mijn spijkerbroek, t-shirt met lange mouwen en m’n wandelschoenen.

In de voorafgaande week heeft hij mij talloze belachelijke hints gegeven (we moeten nog wel even een Tetanus injectie halen en je bent toch niet bang in kleine ruimtes?). Net of ik daar voor val. Ik heb het nog niet geraden … hij heeft gewoon wat zitten verzinnen om mij op het verkeerde been te zetten. Hij wil me graag verrassen.

We vertrekken met regen maar hoe dichter we bij de eindbestemming komen, hoe mooier het wordt. Het zonnetje begint zelfs te schijnen! Om tien voor tien weet ik nog steeds niet wat we zullen gaan doen, maar ineens heb ik het. Op de valreep roep ik: ‘Het is een waterval, we gaan naar Huka Falls.’

Achttien jaar geleden toen we op vakantie in Nieuw-Zeeland waren, wandelden wij langs deze rivier. Het water werd steeds wilder. Van een mild stroompje tot een bulderende waterval. Ik kan me nog goed herinneren dat het water in het begin al vrij warm was, zelfs zo dat er een vrouwtje in aan ‘t baden was. Ik wil wel eens even voelen …  ik ben bijna bij de waterkant … glijd uit … en val. Beduusd blijf ik even liggen. Auw, ik ben morgen vast bont en blauw. Hup, in de benen, denk ik, ons uitje naar de waterval laat ik niet zomaar in het water vallen!

Ik zit onder de modder, maar loop stug door. Geeft niets, droogt wel weer op, denk ik. M’n man vraagt steeds heel lief of het nog wel gaat.

Na de wandeling en veel modder geklop, belanden we in een schattig Thais restaurant. Mijn bips voelt beurs, maar gelukkig trekt mijn man z’n knip. ‘Wil je eerst een wijntje voor de schrik?’ vraagt hij. ‘Graag,’ zeg ik. Ik heb al gezien dat ze flinke bellen schenken, voor een leuke prijs. ‘Wil je er nog één?’ vraagt hij, na mijn eerste glas, ‘Het zal nog wel zeer doen.’

‘Nou … ik voel het nog steeds …’ zeg ik.

‘Nog een wijntje voor m’n klungeltje graag,’ zegt m’n man.

Vraag niet hoe het kan, maar ik profiteer er van!

One thought on “Profijt

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s