Voorzienigheid

Ik zie al dagen uit naar onze koerier. Ik zou kunnen vertellen dat hij super aardig is en altijd in voor een gezellig praatje, maar daar ga ik niet over doorzagen. Het gaat in deze over mijn bestelling. Een pakketje dat niet zomaar in de brievenbus wordt gedeponeerd of voor de deur kan worden neer gelegd. Het is een iPhone 7 Plus, uit het potje onvoorziene uitgaven. Aangezien er een dubbele lens in dit apparaat zit, ziet de fotografe in mij het helemaal zitten.

Als de goeie man uiteindelijk verschijnt, ben ik zo uitgelaten dat ik met klunzig enthousiasme struikel over mijn mandje met sokken waarvan de wederhelft op merkwaardige wijze is verdwenen. Ze vliegen de arme bezorger in allerlei soorten, maten en kleuren om het hoofd.

Sokken koop ik, net als iedereen, in paren natuurlijk. Ze zitten heerlijk stevig aan elkaar vast met zo’n plastic dingetje dat je eigenlijk keurig door moet knippen. Tot grote ergernis van mijn man ruk ik het er gewoon altijd af. Dat is alleen omdat ik nooit een schaar kan vinden, hetgeen volgens hem mijn schuld is omdat ik hem nooit op dezelfde plek terug leg. Daar zou hij weleens gelijk in kunnen hebben …

De sokken aan onze voeten blijven keurig bijelkaar,  totdat het tijd wordt voor een wasbeurt. Ze worden gezamenlijk in de wasmand gegooid, maar een groot deel verdwijnt naar de sokkenhemel, waar ze zich systematisch verenigen met al die stomme dekseltjes van de Tupperware bakjes die altijd kwijt raken. Eeuwenlang garantie heb je op die zooi, maar voor eeuwig bijelkaar blijven is er niet bij. Het is een pact, ik zweer het je.

Of ligt het gewoon aan mij? Volgens mijn dochter wel. Alvorens zij vertrok naar Japan kochten wij maar liefst twintig paar nieuwe sokken. Van haar eigen geld natuurlijk, het frisse kind wilde maar liefst twee maal per dag van sokken verwisselen.

Wanneer zij in Japan zit, krijg ik een bericht van haar: ‘Mama, ik heb gewassen en ben niet één sok kwijt  … misschien moet je maar eens bij me in de leer als ik weer thuis ben.’

Ik ben bijna net zo blij met m’n nieuwe telefoon als met m’n dochter …

Mijn nieuwe telefoon is groter dan m’n oude. Goed bekeken is het bijna een tablet. Het bijbehorende  simkaartje kun je gevoeglijk kaart noemen, dat was wel te voorzien.

Op naar Vodafone om te regelen dat alles van m’n oude simkaartje kan worden overgezet naar de nieuwe.

Als alles is geregeld heb ik alleen nog maar oog voor m’n telefoon en zie ik meteen m’n kans schoon naar buiten te gaan om de camera uit te proberen. Wel wennen hoor, zon groot ding, ik houd hem goed vast, ik wil hem natuurlijk niet laten vallen of beschadigen.

Mijn oude telefoontje had een mooi hoesje, maar mijn maagdelijk glanzende zwarte iPhone is nog onbeschermd. De nieuwe cover heb ik nog niet zien verschijnen. Dat kan nog wel even duren. Ik wil geen krassen op mijn nieuwe aanwinst er moet tijdelijk iets anders om heen.

Gelukkig wil de voorzienigheid dat ik een prachtige zwarte sok in m’n mandje heb …

One thought on “Voorzienigheid

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s