Kakel confrère

Ik weet het, ik kakel wat af. Dat moet af en toe best vermoeiend of irritant zijn voor anderen, maar als ik stil ben, vragen mensen zich meteen af of ik wel in orde ben. Dan krijg ik klachten. Ze horen me toch liever kletsen. Zó erg kan het dus niet zijn, houd ik mezelf maar voor. Continu gekwebbel hoort nu eenmaal bij mij.

Af en toe denk ik, zou ik ooit mijn gelijke vinden? Iemand die net zo erg is als ik, zo eentje waar je bijna niet tussenkomt of bij wie je je hand moet op steken voor een praatbeurt. Mijn vriendin zei laatst onder een wandeling tegen me: ‘Hou je waffel nu eens even, ík wil wat vertellen’. Ik schrok ervan en ging bijna op m’n snufferd.  Ik durfde meteen m’n mond niet meer open te doen! Om vervolgens te horen te krijgen: ‘Hee wat ben je stil …’

Onlangs was mijn oudste Nederlandse vriendin jarig. Op zich natuurlijk niet zo bijzonder, want dat is ze elk jaar. Maar deze keer nodigt ze een hele grote club Nederlandse dames uit voor een feestje. Dit gebeurt per e-mail. Ik kan precies zien wie ze heeft uitgenodigd. Mijn hemel, wat kent zij een horde Nederlandse mensen. Veel meer dan ik. Een paar namen komen me bekend voor, maar er prijkt ook een aantal onbekenden op het lijstje.

Mijn vriendin krijgt van een mij onbekende vrouw twee boeken voor haar verjaardag: We mogen, we gaan en We gingen, we blijven. Ik weet nog niet eens waar het over gaat, maar de titels spreken me meteen aan. Ineens blijkt dat de gulle geefster de auteur zelf is. Ze heeft twee boeken over haar emigratie naar Nieuw Zeeland geschreven. Wat leuk om een schrijfster te ontmoeten.

Ineens zitten we honderduit te kletsen. Naast haar zit weer een andere vrouw die ik wel eens heb ontmoet, maar niet echt ken. Het blijkt dat zij ook wel eens stukjes schrijft op haar website. Zij heeft een Bed and Breakfast in Napier. Gedrieën zijn we druk in gesprek verwikkeld en vervolgens zitten ze getweeën de blog over mijn gekke Engelse vriendin te lezen. Ze grinniken, hetgeen een goed teken is.

Als ik een paar dagen later mijn vriendin bezoek die jarig was heeft ze de boeken al uit, die migreren meteen naar mij!

De emigrante die de boeken heeft uitgebracht heeft een aantal jaren geleden een Holiday Park (een camping aan zee met huisjes, een café, tent en camper plekken die je kunt huren) net voorbij Napier. Ze vraagt of ik een keer langs kom. Ik heb het idee dat ik haar al een beetje ken vanwege haar boeken, die ik natuurlijk al bijna uit heb. Ze lijkt af en toe een beetje op mij, hoe ze met haar woorden speelt.

We voegen meteen de daad bij het woord en prikken een datum. Ik rijd er zonder slag of stoot naar toe. Gewoon richting het vliegveld in Napier (daar ben ik vaker geweest) en dan nog een stukje verder. Al heel snel zie ik een groot bord staan met de naam van de camping.

Aan de rechterkant aan het begin van de camping staat een groot huis met twee verdiepingen. De eigenaresse staat al naar me te zwaaien.

Ze gaat een kopje koffie zetten en ze heeft amandeltaart gebakken. Daar wil ik wel een stukje van proeven. Alles wordt op tafel gezet en vervolgens zitten we te kakelen alsof ons leven er vanaf hangt. We hebben niet alleen ons schrijven gemeen, zij heeft óók geluiddempers nodig!

Ja hoor, ik mag haar wel en verklaar ook zulks. Dan valt mijn blik op de tafel en zeg:  ‘Lekker hè, zo’n koud kopje koffie?!’

One thought on “Kakel confrère

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s