Leer eens lezen …

Mijn dochter zit midden in haar examens. Level One NCEA (New Zealand Certificate of Educational Achievement). Zo gaat dat in Nieuw Zeeland als je in het derde jaar van “High School” zit. Voor haar is het dus studeren … studeren … en nog eens studeren …

Mijn meisje is zo’n type waar je tegen moet zeggen: Héé studiebol, ga eens even lekker iets anders doen. Soms is het goed om er eventjes uit te zijn, dus stel ik voor om gezellig boodschappen te gaan doen met haar. Ik weet al van te voren dat ik met drie keer zoveel spullen thuis kom als ik daadwerkelijk nodig heb, maar ach, ik wil dat kind een beetje verwennen, ze werkt zó hard.

Aangekomen bij de Count Down valt mijn blik meteen op een enorme fruitmand. Er prijkt een groot bord boven met daarop: FREE FRUIT FOR KIDS. Zowel de mand als het bord zijn niet te missen. Wat een fantastisch gezond en leuk initiatief. Ik zie al die kindjes al knagen op een lekker stukje fruit tijdens het winkelen.

Ik bekijk eens even wat er in ligt. Heerlijk; appeltjes, druifjes, mandarijntjes. Er ligt nog maar één banaan. Wie houdt er nou niet van bananen?

Als wij door de winkel lopen zien we een mevrouw een banaantje weg werken…

Kirsten en ik kijken elkaar aan en denken hetzelfde. Heeft die mevrouw de laatste banaan gepakt en gegeten? Ik moet me beheersen om de mand aan het begin van de winkel te controleren, maar ik vermoed dat het zo is, want wij zien mooi geen kindertjes in de winkel op’t moment …

Een dag later blijft een vriend en zakenrelatie van mijn man bij ons lunchen. Ik ga een lekkere zalmsalade maken, maar moet nog wel even de ingrediënten bijelkaar winkelen.

Na mijn Zumba sessie loop ik nog even de Countdown binnen. Bij de kassa aangekomen staat er een mevrouw voor me. Ze is gezellig met de kassier aan’t kletsen. Mijn oog valt op de twee bananen die aan elkaar op de rolband liggen … Zag ik die net niet in de (kinder) fruitmand liggen?

Met stomme verbazing volg ik het gesprek tussen haar en de kassier. Ze vindt het “gratis fruit” een geweldig initiatief. Wie heeft dat bedacht, vraagt ze? Dat komt van hogerhand, deelt de kassier haar mede. Hij legt uit dat het fruit speciaal voor KINDEREN is. Onder het genot van een lekker hapje kan de betreffende ouder rustig boodschappen doen. Ik denk, nu komt het. Ze schaamt zich rot en biedt direct haar excuses aan. Maar wie schetst mijn verbazing? Zij dus! Ze propt namelijk de bananen pontificaal in haar tas. Pik in ‘t is winter.

Absurd vind ik het. In gedachten praat ik tegen haar: Je moet eens op een cursusje begrijpend lezen, of begrijpend luisteren. Hoor of lees je nu echt niet dat het fruit voor KINDEREN is tijdens het winkelen? Heb je misschien een brilletje nodig? Misschien moet er iemand bij die fruitmand gaan staan? Om te voorkomen dat mensen zoals jij niet stiekem het fruit voor de neus van kindertjes weg snaaien?

Het kàn zijn dat ik het helemaal fout heb. Misschien dacht ze wel: ik voel mij aangesproken, ik ben zo jong als ik me voel, dus die banaantjes zijn voor mij. Dat is natuurlijk ook mogelijk …

Mag ik gokken?

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s