Eindelijk een zeehond / Blote Voeten 2

Rennen op het strand met je blote voeten werkt verslavend. Althans, voor mij.  Als ik iets doe, doe ik het goed. Ik wil niet te boek staan als een slome renner. Bovendien wil ik wel eens een zeehond zien, dus ik train me suf … want hoe verder en langer ik kan rennen, des te eerder ik er eentje zie, denk ik.

M’n renmaatje traint voor “Cape Kidnappers”. Af en toe rent hij eens even naast mij. Kletstijd met mevrouw “Praatgraag”. Meestal zigzagt hij parallel in het mulle zand bij de duinen. Hij rent maar een end weg. Ik ren mijn eigen tempo en ben allang blij dat ik het überhaupt volhoud. En … Verschil moet er zijn.

De bovengenoemde uitdaging behelst twee-endertig kilometer rennen, waarvan tien over het strand. Als ik hard ga trainen zou ik waarschijnlijk die strand kilometers best reddden, maar hij gaat gewoon voor het volle aantal kilometers, in z’n eentje! En dat betekent ook bergje op bergje af. Voor hem is tien kilometer op het strand inmiddels helemaal geen uitdaging meer, Hij houdt zich aan een superstrak schema. Hij rent elk weekend en door de weeks nog wel eens in z’n lunchpauze. Als “tussendoortje” fietst hij voor de lol Te Mata Peak op … Respect.

Afgelopen week is het reuze slecht weer. Het belooft niet veel beter te worden in het weekend. Ik reken er al op dat mijn blote voetjes het zand niet meer gaan raken …

Maar dan ineens op vrijdag avond schijnt dat het rond negenen de volgende dag waarschijnlijk wel droog zal zijn. Ook qua tij en wind zouden we tegen deze tijd het beste kunnen gaan rennen. Wat ik ervan denk, vraagt m’n renmaatje … Ik denk … ach, als ik morgenochtend voor negenen wakker ben en het is droog, dan ga ik wel.

Het volgende moment denk ik, kom op meid, gewoon gaan! Het houdt je lekker fit (en slank). Ik beloof dat ik de volgende dag om 9 uur op de stoep sta. Ik word zelfs een beetje overmoedig en zeg dat ik niet bang ben voor een beetje regen.

Hij ook niet …

Wat heb ik gezegd?! Nu moet ik wel. De volgende morgen klettert de regen lustig op ons dak. Ik lig lekker te soezen in m’n bedje en m’n man kijkt me aan en vraagt of ik nog steeds zo’n zin heb om te rennen … Vrolijk zeg ik, jawel hoor, je zult zien, tegen de tijd dat ik ben aangekleed is het droog!

Niet helemaal waar … Ik vertrek met regen. Maar als we bergafwaarts  richting het strand rijden is het droog. Het ziet er wel onheilspellend uit … en de parkeerplaats is totaal verlaten. Niemand is schijnbaar op het idee gekomen om met dit weer het strand te bezoeken. Alleen twee gekke renners.

Ineens zien we iets zwarts boven de golven uit komen. Hee, is dat een zeehond? En jawel hoor. Recht voor onze neus zien we het beestje vrolijk op en neer deinen in de golven. Vlug, we gaan hem even van dichtbij bekijken. Moet ik wel m’n bril nog even ophouden.

Als de bril eenmaal is teruggelegd en we zijn weer bij het strand aangekomen is de zeehond verdwenen. Het beestje dacht natuurlijk, dat mens heeft toch geen bril op, dus wat zou ik me nog druk maken, daar in die golven … Ze ziet me toch niet (meer).

Een endje verderop zit de zeehond ineens in de duinen te poseren. Vlak bij. Ik zie hem gewoon duidelijk, ook zonder bril.  M’n renmaatje zegt gekscherend dat ie hem speciaal heeft besteld, alvast voor m’n verjaardag … Leuk cadeautje! En ik heb er niet eens heel ver voor hoeven rennen.

2 thoughts on “Eindelijk een zeehond / Blote Voeten 2

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s